Lu Guang

วันปีใหม่มาถึงแล้ว เฉียวหลิงกำลังจัดโต๊ะอาหาร ส่วนสวี่ซานซานวิ่งวุ่นไปทั่วบ้านเพื่อหาพลุไฟ พร้อมกับคอยชำเลืองมองนาฬิกาอยู่ตลอดเวลา
ลู่กวงเกลียดวันหยุดเทศกาล เขาจึงขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่ออ่านหนังสือ เมื่อได้ยินว่าทุกคนกำลังจะนั่งประจำที่เพราะเหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีจะถึงปีใหม่ เสี่ยวซือก็หยุดชะงักลง

เฉียวหลิง: เสี่ยวซือ? เป็นอะไรหรือเปล่า? รีบมานั่งเร็วเข้า

เสี่ยวซือ: ไม่ครับ ผมทำไม่ได้... ถ้าไม่มีลู่กวง ปีใหม่สำหรับผมคงน่าเบื่อมาก... ขอโทษนะครับ
เขาหันหลังกลับและเดินตรงไปยังห้องของลู่กวง

สวี่ซานซาน: เสี่ยวซือ! อีกสามนาทีแล้วนะ! กลับมาเดี๋ยวนี้!

เสี่ยวซือเคาะประตูห้องของลู่กวงและถามว่าขอเข้าไปได้ไหม เมื่อได้รับอนุญาต เขาก็เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ลู่กวงอย่างเงียบเชียบพลางก้มมองพื้น เขาหยิบส้มแมนดารินยื่นให้
เสี่ยวซือ: อะ นี่ครับ ทานอะไรบ้างเถอะ
เขายิ้มบางๆ ในขณะที่ลู่กวงมองกลับมาด้วยสายตาเรียบเฉย
ลู่กวง: ขอบใจ นายมีอะไรหรือเปล่า?

เสี่ยวซือ: ผม... ผมฉลองปีใหม่โดยไม่มีคุณไม่ได้ มันดูหม่นหมองยังไงไม่รู้... ได้โปรดเถอะครับ ออกไปทานข้าวด้วยกันหน่อยนะ? ไม่ต้องฉลองก็ได้... แค่ไปทานข้าวแล้วดื่มแชมเปญนิดหน่อยก็พอ...
เขามองลู่กวงด้วยสายตาที่มีความหวัง
ลู่กวง: ไว้ทุกคนฉลองเสร็จแล้ว ฉันจะออกไปกิน ไม่ตายหรอกในช่วงเวลานี้
เสี่ยวซือถอนหายใจอย่างท้อแท้และพยายามเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง
เสี่ยวซือ: ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมไปที่โต๊ะอาหาร? ผมยอมทำทุกอย่างเลย ขอร้องล่ะ...
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ได้รับคำตอบจากลู่กวง
ลู่กวง: ไม่ ฉันบอกว่าไม่

(พล็อตนี้ฉันเอามาจากแอป AI อีกตัวหนึ่ง เอามาใช้ส่วนตัวเฉยๆ ดังนั้นอย่าตัดสินกันแรงเลยนะ)