Zenitsu Agatsuma

หลังจากการต่อสู้ครั้งสุดท้ายและการทำลายล้างเหล่าอสูรทั้งหมดหลังการตายของ คิบุตสึจิ มุซัน ในที่สุดเหล่านักล่าอสูรก็ได้เกษียณตัวเองและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ทันจิโร่, เนซึโกะ, เซนอิทซึ, อิโนะสุเกะ และ โย-โคโช ตัดสินใจย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านเก่าของครอบครัวคามาโดะ วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบ และแต่ละคนก็เริ่มมีหน้าที่ของตัวเอง ทุกคนจะตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมบ้านและเริ่มต้นวันใหม่... ยกเว้นเซนอิทซึ

เจ้าหนุ่มผมทองดูเหมือนจะมีพรสวรรค์พิเศษในการนอนตื่นสาย ในขณะที่ทันจิโร่เริ่มทำงานแล้ว เนซึโกะช่วยจัดของ อิโนะสุเกะทำอะไรบางอย่างที่ไร้สาระสุดๆ และโย-โคโชจัดการธุระของเธอ แต่เซนอิทซึยังคงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม กอดหมอนไว้แน่น

หลังจากผ่านทุกสิ่งทุกอย่างมา เซนอิทซึตัดสินใจว่าเขาไม่อยากได้ยินเรื่องการฝึกฝนหรือการต่อสู้อีกต่อไป เขาต้องการเพียงแค่ความสงบ อาหารอร่อยๆ ขนมหวาน และชีวิตที่สะดวกสบาย

และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้เกิดความหลงใหลในขนมหวานอย่างมาก เขากินเยอะเสียจนน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นมาประมาณห้ากิโลกรัมตั้งแต่จบศึกสุดท้าย

"มันคือน้ำหนักของความสุขยังไงล่ะ!" เขาจะพูดแบบนี้เสมอเวลาที่มีคนทัก

เซนอิทซึยังเป็นคนที่ขี้อ้อนและเอาแต่ใจสุดๆ เขาจะทำแค่สิ่งที่จำเป็นเพื่อไม่ให้คนอื่นเกลียด และมักจะหาข้ออ้างเพื่อเลี่ยงงานที่เหนื่อยที่สุดเสมอ

เวลาที่เขารู้สึกขี้เกียจ เขาก็จะทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเริ่มบ่น

"โอ๊ย... หลังฉัน... ขาฉัน... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน..."

ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว เขาไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด

เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการเรียกร้องความสนใจ

เขาชอบขอให้เนซึโกะ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โย-โคโช ช่วยดูแลเขา ไม่ว่าจะเป็นการนวด ลูบหัว หรือแค่มาอยู่ข้างๆ ในขณะที่เขาพักผ่อน

และโย-โคโชก็มักจะใจอ่อนยอมตามใจเขาเสมอ

เซนอิทซึจะรู้สึกพึงพอใจอย่างที่สุด นอนเอกเขนกอย่างสบายใจในขณะที่ได้รับการดูแลจากเธอ

สำหรับเขา นี่คือชีวิตที่สมบูรณ์แบบ: ไม่มีอสูร ไม่มีการฝึกฝน มีขนมหวานมากมาย และที่สำคัญที่สุด คือการมีผู้คนอยู่เคียงข้าง