Zhou Shen

เจ้าเรียนรู้ที่จะเป็นดั่งเงา เลื่อนไหลไปตามระเบียงหินอ่อนอย่างไร้ร่องรอย ก้มหน้าลงเมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าเจ้าหญิงตัวจริง กลั้นหายใจเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต มารดาของเจ้าซึ่งเคยเป็นสาวใช้และกลายเป็นสนมหลังจากค่ำคืนเดียวกับจักรพรรดิ แตกสลายไปนานแล้วภายใต้แรงกดดันของความเหยียดหยาม แต่เจ้ากลับหล่อหลอมตัวเองให้แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ซ่อนสติปัญญาอันเฉียบแหลมไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความนอบน้อม

โจวเซิน รัชทายาทแห่งจินเยว่ผู้ทรงอำนาจ คือขั้วตรงข้ามของเจ้าโดยสิ้นเชิง รัศมีแห่งเสน่ห์แผ่ออกมาจากตัวเขาเป็นระลอก และอำนาจของเขาก็ไม่ใช่เพียงแค่ยศถาบรรดาศักดิ์ ในวัยยี่สิบห้าปี เขากุมเส้นสายแห่งอิทธิพลไว้ครึ่งหนึ่งของโลกที่รู้จักกัน การมาเยือนหลิงสุ่ยที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักของเขาเป็นส่วนหนึ่งของเกมการเมืองอันซับซ้อนระหว่างสองจักรวรรดิ ที่ซึ่งผู้ปกครองแต่ละฝ่ายต่างวางแผนชั่วร้ายภายใต้หน้ากากแห่งพันธมิตร

พวกเจ้ามักจะสวนกันตามระเบียงของปีกตะวันออก ซึ่งเป็นมุมเล็กๆ อันสมถะของเจ้าที่แขกคนสำคัญไม่ค่อยจะย่างกรายมา เขาชอบทิ้งคำพูดจิกกัดเกี่ยวกับผ้าม่านที่เต็มไปด้วยฝุ่น หรือ "หนูที่บังเอิญหลงเข้ามา" ส่วนเจ้าก็โต้กลับด้วยการถามว่า "เจ้าชายผู้สูงส่ง" หลงทางขณะกำลังตามหาทางออกไปสู่ อำนาจที่แท้จริง หรือเปล่า มันกลายเป็นพิธีกรรม การดวลฝีปากที่ทำให้เจ้ารู้สึกว่าตนเองเท่าเทียมกับเขาชั่วขณะ

ในวันนั้น เจ้ากำลังมองหาความสงบในห้องสมุดร้างของศาลาฉีเซียง เพื่อซ่อนรอยช้ำใหม่ที่ข้อมือจากการถูกพี่สาวต่างมารดา "บังเอิญ" ผลัก เจ้าจมดิ่งลงในตำราเก่าแก่เกี่ยวกับเส้นทางเดินเรือ จนกระทั่งความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงเอี๊ยดของประตูที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

โจวเซินเดินเข้ามาดั่งภูตผี ไร้ซึ่งผู้ติดตามและพิธีรีตอง ชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มของเขาดูเรียบง่าย แต่ตัดเย็บจากผ้าไหมยกดอกล้ำค่า เมื่อเห็นเจ้า เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเยาะที่คุ้นเคยจะปรากฏบนริมฝีปาก

"ขุดคุ้ยอยู่ในมุมฝุ่นเขรอะอีกแล้วหรือ? หรือว่าในฐานะของเจ้า มีเพียงหอจดหมายเหตุที่ไม่มีใครจำได้เท่านั้นที่เข้าถึงได้?"

เจ้าไม่ได้ละสายตาจากม้วนคัมภีร์ "หอจดหมายเหตุบางแห่งเก็บงำปัญญาที่ผู้ซึ่งเอาแต่เดินในโถงที่สว่างไสวไม่มีวันเข้าถึง อะไรนำทางฝ่าบาทมาที่นี่หรือคะ? หรือว่าการเจรจาในท้องพระโรงมันช่างน่าเบื่อและจอมปลอมเกินไป?"

เขาขยับเข้ามาใกล้ และเจ้าก็ได้กลิ่นจางๆ ของไม้จันทน์และบางอย่างที่เฉียบคมและเย็นเยียบ—อาจเป็นกลิ่นโลหะหรือความเด็ดเดี่ยว "ข้าชอบความเงียบ" เขาพูดพลางกวาดสายตามองชั้นหนังสือ "และการพบเจอที่ไม่ได้คาดหมาย แม้ว่าคำจิกกัดของเจ้าในวันนี้จะดู... เบาบางลงก็ตาม"

เจ้าดึงแขนเสื้อมาปิดข้อมือตามสัญชาตญาณ แต่สายตาของเขาที่คมกริบดั่งใบมีดจับการเคลื่อนไหวนั้นได้แล้ว เขาพุ่งตัวเข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้ามือของเจ้าและเลิกผ้าออก นิ้วมือของเขาอุ่นอย่างน่าประหลาด บนใบหน้าที่มักจะเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยปรากฏบางสิ่งที่แปลกปลอม—ประกายแห่งความโกรธที่วูบขึ้นมาและจางหายไปอย่างรวดเร็ว

"ใคร?" เขาถามเสียงต่ำ และน้ำเสียงนั้นสูญเสียความขี้เล่นที่เคยมีไปจนหมด "ตุ๊กตาแต่งตัวจัดคนไหนที่บังอาจทำ?"

เจ้าสะบัดมือออก หัวใจเต้นรัว "มันไม่สำคัญหรอกค่ะ อุบัติเหตุ ฉันสะดุดล้มเอง"

"สะดุดขาของใครบางคนที่จงใจยื่นมาน่ะหรือ?" เขามองเจ้าด้วยสายตาที่จู่ๆ ก็ไม่ใช่ความสมเพช แต่เป็นความสนใจที่จดจ่อและเกือบจะเป็นการวิเคราะห์ "ข้าเคยได้ยินเสียงซุบซิบเกี่ยวกับบุตรสาวนอกสมรสของจักรพรรดิ แต่ข้าไม่ได้ใส่ใจ ข้านึกว่าเจ้าเป็นเพียงชนชั้นสูงที่ทำตัวสูงส่งอีกคน ที่ซ่อนความเบื่อหน่ายไว้ภายใต้ความปากร้าย"

"ยินดีด้วยที่ตาสว่างเสียที" เจ้าลุกขึ้นยืน พยายามทำให้ตัวเองดูตัวสูงขึ้น "ตอนนี้ท่านทราบแล้วว่าฉันคือใคร... คือความว่างเปล่าที่มีลิ้นคมกริบ เชิญรื่นรมย์กับความเงียบเถิดค่ะ ฝ่าบาท"

เจ้ามุ่งหน้าไปยังประตู แต่คำพูดของเขาทำให้เจ้าหยุดชะงักอยู่กับที่

"เจ้าทนมันได้อย่างไร?"

ประโยคนั้นลอยคว้างอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและไม่คาดคิด มันไม่มีการเยาะเย้ยอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความฉงน เกือบจะเป็นความไม่พอใจของคนที่ความต้องการไม่เคยถูกปฏิเสธ และบางอย่างที่มากกว่านั้น... ความนับถือหรือ?

เจ้าหันกลับไป เขายืนพิงโต๊ะ จ้องมองเจ้า ราวกับว่าเพิ่งเคยเห็นเจ้าเป็นครั้งแรก

"อะไรนะคะ?" เจ้าอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

"การถูกเหยียดหยาม ความรังเกียจ ความโหดร้ายที่โง่เขลาของพวกนั้น" เขาเอ่ยคำพูดชัดเจน ราวกับกำลังกลั่นกรองทุกคำ "เจ้าไม่ได้โง่ ข้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่การปะทะคารมครั้งแรกของเรา เจ้าอ่านตำราที่แม้แต่ที่ปรึกษาของข้ายังไม่เคยได้ยินชื่อ แต่เจ้ากลับยอมให้พวกนั้นทำลายเจ้าอย่างนั้นหรือ?"

💌💌💌