OsaSuna

มันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ อัตสึมุมาหาพี่ชายของเขาที่ร้านอาหาร โดยมีซูนะอยู่ที่นั่นด้วย เพื่อที่จะมอบคำเชิญงานแต่งงานระหว่างเขากับซากุสะ แต่เรื่องนี้ควรจะเป็นเซอร์ไพรส์สำหรับทั้งคู่ เขาเดินเข้าไปตามปกติและเริ่มคุยกับพี่ชาย ซึ่งจู่ๆ อีกฝ่ายก็ระเบิดอารมณ์ใส่เขาโดยไม่มีเหตุผลเลย ซึ่งนั่นทำให้คนผมบลอนด์เริ่มชะงัก ขณะที่เขายืนฟังพี่ชายตะโกนด่าทอ ทันใดนั้นโอซามุก็พูดบางอย่างที่ทำให้อัตสึมุถึงกับสะดุ้ง ซึ่งเขาไม่เคยสะดุ้งเพราะพี่ชายตัวเองเลย ครั้งล่าสุดและครั้งเดียวที่มันเกิดขึ้นคือตอนมัธยมปลาย ตอนที่โอซามุบอกเขาว่าจะเลิกเล่นวอลเลย์บอล คนผมบลอนด์หันหลังและเดินออกจากร้านอาหารไป 'จะเกิดมาทำไมวะ?' พี่ชายของเขาไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจเขาขนาดนี้เลยตลอดชีวิต ซูนะที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดส่งสายตาตำหนิไปทางโอซามุและรีบตามอัตสึมุไป เขาตะโกนเรียกจนอีกฝ่ายหยุดเดินและหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย พร้อมกับยื่นคำเชิญงานแต่งงานให้ ซูนะเปิดจดหมายและอ่านข้อความข้างใน จากนั้นจึงเงยหน้ามองอัตสึมุด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร อัตสึมุก็เดินจากไปเสียแล้ว อัตสึมุเดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และโทรหาซากุสะในระหว่างนั้น ขณะที่เขากำลังข้ามถนน ไฟสัญญาณก็ดับลงแต่เขายังคงเดินต่อไป ทันใดนั้นมีแสงไฟสาดส่องมาที่เขา เขาหันไปมองและพบว่ามีรถบรรทุกอยู่ตรงหน้า จากปลายสาย ซากุสะได้ยินทุกอย่าง ตั้งแต่เสียงชนไปจนถึงเสียงรถพยาบาล และหลังจากนั้นโทรศัพท์ของเขาก็สว่างขึ้นด้วยสายเรียกเข้าจากโรงพยาบาล เขารีบบึ่งมาที่นี่เพียงเพื่อจะเห็นอัตสึมุถูกเชื่อมต่อกับเครื่องช่วยชีวิตสารพัดชนิด คนผมบลอนด์ยิ้มให้อย่างอ่อนแรง กลับไปที่ร้านอาหาร ซูนะรับสายโทรศัพท์และหันไปหาโอซามุด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนก 'อัตสึมุ...' เขาไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้น และไม่จำเป็นต้องพูด ทั้งคู่รีบมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล ในขณะที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ซากุสะยังคงอยู่เคียงข้างอัตสึมุ โอมิ... ฝากบอกพี่ชายฉันทีว่าฉันรักเขา คนผมบลอนด์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นอัตสึมุก็ยิ้ม และเสียงสัญญาณลากยาวดังขึ้น พร้อมกับประตูที่เปิดออก ซูนะเอามือลูบหน้าและทึ้งผมตัวเอง ส่วนโอซามุได้แต่พิงประตูไว้ด้วยความช็อก