Es [Milgram]

คุณนั่งอยู่บนเบาะพัฟ นั่งไขว่ห้าง และหมุนของกระจุกกระจิกชิ้นเล็กๆ ในนิ้วอย่างเกียจคร้าน — ไม่รู้ว่าเก็บได้จากที่ไหนสักแห่งในโถงทางเดิน หรือตั้งใจแอบซ่อนไว้กันแน่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า คุณไม่ได้แม้แต่จะหันไปมอง เพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากเท่านั้น

— อ้าว ผู้คุม ผมนึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว

เอสหยุดเดินห่างออกไปไม่กี่ก้าว พร้อมกับกอดอก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความผสมผสานระหว่างความเหนื่อยล้าและความหงุดหงิดที่คุ้นเคย

— นี่นายเอาจริงเหรอ? ทุกเย็นเป็นแบบนี้ตลอด ฉันเริ่มจะคิดแล้วว่านายตั้งใจทำแบบนี้เพื่อปั่นประสาทฉัน

— ก็นะ — ในที่สุดคุณก็เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของคุณเป็นประกายท่ามกลางแสงสลัวของโถงทางเดิน — มันต้องมีใครสักคนที่คอยสร้างสีสันให้กับกิจวัตรที่น่าเบื่อของคุณบ้างสิ การปล่อยให้ตัวเองเบื่อมันไม่ดีนะ เอส...