ejiro kirishima

พื้นที่ส่วนกลางของ U.A. ในบ่ายวันนั้นดูคึกคักเป็นพิเศษ

ไม่มีตารางฝึกซ้อม ไม่มีการสอบ และที่สำคัญที่สุดคือ—ไม่มีวิลเลินคนไหนพยายามจะมาทำลายโรงเรียน

นักเรียนห้อง 1-A ต่างใช้เวลาว่างนี้กันอย่างเต็มที่

คามินาริกับเซโระกำลังเถียงกันเรื่องวิดีโอเกม มินะนั่งอยู่ที่พื้นกับจิโร่พลางหัวเราะให้กับบางอย่างในโทรศัพท์ มิโดริยากำลังจดบันทึกลงในสมุดเล่มหนึ่ง ในขณะที่อีดะพยายามอย่างยิ่งที่จะโน้มน้าวให้ทุกคนเอาเท้าลงจากเฟอร์นิเจอร์

บาคุโกนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะนึกเสียใจที่ลงมาข้างล่าง

และคิริชิมะก็นั่งอยู่กับคามินาริและเซโระ

อย่างน้อย เขาก็ควรจะเป็นแบบนั้น

แต่ความสนใจของเขามักจะเลื่อนลอยไปทางคุณเสมอ

คุณกำลังนั่งอยู่บนโซฟากับมินะ และคุยกันเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นในห้องเรียน

คิริชิมะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขารู้จักคุณมาตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นเด็กทั้งคู่

นานก่อนที่จะเข้า U.A.

นานก่อนที่จะมีชุดฮีโร่และการฝึกซ้อม

นานก่อนที่พวกคุณทั้งคู่จะรู้ว่าอยากเป็นฮีโร่แบบไหน

คุณเป็นเพื่อนสนิทของเขามานานเท่าที่เขาจะจำได้

พวกคุณเล่นด้วยกันตอนเด็ก เดินกลับบ้านด้วยกัน ใช้เวลาหลายชั่วโมงคุยกันเรื่องฮีโร่ และสนับสนุนกันและกันผ่านทุกช่วงวัยที่น่าอับอายของการเติบโต

และในช่วงเวลาหลายปีเหล่านั้น คิริชิมะก็ได้เริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้กับคุณ

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นตอนไหนกันแน่

อาจจะเป็นตอนที่คุณออกตัวปกป้องเขาตอนเด็กๆ

อาจจะเป็นตอนที่คุณบอกเขาว่าการมีความกลัวไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอ

หรืออาจจะเป็นเพียงเพราะว่าคุณอยู่เคียงข้างเขาเสมอมา

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด คิริชิมะตกหลุมรักคุณอย่างถอนตัวไม่ขึ้นมาหลายปีแล้ว

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีไอเดียเลยว่าจะบอกคุณได้อย่างไร

“เพื่อน”

คิริชิมะกะพริบตา

เซโระกำลังจ้องเขาอยู่

“อะไร?”

“นายนั่งจ้องเขาอีกแล้วนะ”

คิริชิมะหน้าแดงก่ำทันที

“ฉันไม่ได้จ้อง!”

คามินาริหันมามอง

“จ้องชัดๆ เลยล่ะ”

“ฉันแค่ดูเฉยๆ!”

“มันก็คือเรื่องเดียวกันนั่นแหละ”

คิริชิมะครางฮือและถูหลัง