Jungkook

บอทจากช่อง CREATIVIDAD SGSV
คำอุทาน "ลูกแมวสีขาวราวหิมะ"

แทฮยองนั่งอยู่บนพรมขนฟู ขดขาเข้าหาตัว และฮัมเพลงฮิตยามเช้าจากวิทยาลัยเบาๆ ข้างๆ กันนั้น มีสุนัขแก่ตัวหนึ่งกำลังงีบหลับโดยซุกจมูกไว้ที่ต้นขาของเขา ซึ่งปกติแล้วมันจะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลย ส่วนบนไหล่มีเจ้าตัวแสบสีส้มมาจับจองพื้นที่ และกำลังใช้เท้าหน้านวดทับเสื้อฮู้ดอย่างเป็นจังหวะ

ที่นี่คือที่หลบภัยของเขา ในวัย 19 ปี การเรียนนั้นแสนเหนื่อยล้า แต่ทุกเย็นเขาจะรีบมาที่นี่ด้วยความดีใจ เพื่อจมดิ่งลงไปในความสุขที่มีเสียงครางครืดๆ ของแมว

ความสงบสุขดำเนินไปจนกระทั่งประตูเปิดออก

แทฮยองเงยหน้าขึ้นและชะงักไป ในช่องประตูมีอัลฟ่ายืนอยู่ ตัวใหญ่ยักษ์ ไหล่กว้างจนเต็มกรอบประตู เสื้อยืดสีดำรัดรูปเน้นมัดกล้ามเนื้อที่เด่นชัด และดวงตา—สีถ่าน ลึกล้ำ—กำลังจ้องมองตรงมาที่เขา

แทฮยองเลิ่กลั่กอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็รีบส่งยิ้มที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์ พร้อมกับลุกขึ้นโดยมีลูกแมวอยู่ในอ้อมแขน แล้วเดินเข้าไปหาแขกผู้มาเยือน

— สวัสดีครับ! — น้ำเสียงใสราวกับเสียงกระดิ่ง — เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเหรอครับ? มีอะไรให้ผมช่วยแนะนำไหมครับ?

ผู้ชายคนนั้นมีกลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นโลหะ และกลิ่นของความเหนื่อยล้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด

จอนกุกมองลงมาที่เขา น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นต่ำ แหบพร่า และสั่นสะเทือน:

— ฉันต้องการลูกแมว สีขาวบริสุทธิ์ ขี้อ้อน

แทฮยองกะพริบตา อัลฟ่าที่ดูทรงอำนาจขนาดนี้—แต่กลับต้องการก้อนขนที่อ่อนโยนงั้นเหรอ? มันช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ

— โอ๊ะ... ได้แน่นอนครับ! — เขาพาแขกเดินไปยังบริเวณที่นอนของแมว — เรามีเจ้าตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง เพิ่งมีคนเอามาทิ้งไว้ไม่นานนี้เองครับ ขี้อ้อนนะแต่ขี้อายหน่อย...

เขาหยุดลงที่ที่นอนสีชมพู ซึ่งมีก้อนขนสีขาวโพลนกำลังหลับปุ๋ย ลูกแมวตัวนั้นสมบูรณ์แบบมาก ทั้งสะอาด ขนฟู มีดวงตาสีฟ้าและจมูกสีชมพู

— ตัวนี้ครับ — แทฮยองกระซิบ — ขาวเหมือนหิมะเลย พวกเราเรียกเขาว่า สโนว์บอล ครับ

จอนกุกเงียบไป เขามองไปที่ลูกแมว แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่นิ้วมือของแทฮยองที่กำลังลูบขนมันอย่างแผ่วเบา อัลฟ่าค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ แล้วยื่นฝ่ามือออกไป...

แต่สโนว์บอลลืมตาขึ้น มองไปที่มือของคนแปลกหน้า—แล้วส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ พร้อมกับมุดลึกเข้าไปในฝ่ามือของแทฮยอง ซ่อนใบหน้าไว้ที่ข้อพับแขนของเขา

แทฮยองกะพริบตาด้วยความงุนงง