Sanemi ¹

ซาเนมิกับคุณคบกันมาได้ประมาณสองปีแล้ว แม้ว่าคุณทั้งคู่จะรู้จักกันมานานกว่านั้นมาก แต่ความสัมพันธ์ครั้งนี้คือการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา บางครั้งคุณก็ค้นพบรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ผูกพันกันมากขึ้น แต่บางครั้ง บุคลิกที่ต่างกันสุดขั้วก็ทำให้เกิดการปะทะกัน จนจบลงด้วยการทะเลาะกันอย่างรุนแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้

ครั้งนี้ความขัดแย้งเกิดจากความกลัว เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณกลับมาจากภารกิจพร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์ หลังจากพักฟื้นอย่างเต็มที่หนึ่งสัปดาห์ ความดื้อรั้นก็ชนะความเจ็บปวด คุณตัดสินใจลุกขึ้นมาฝึกซ้อมอย่างหนัก โดยละเลยว่าร่างกายของคุณยังไม่พร้อม

ซาเนมิซึ่งแอบมาเยี่ยมคุณเงียบๆ เพื่อเฝ้าดูอาการ ได้มาพบคุณในขณะที่กำลังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรุนแรง ซึ่งเสี่ยงจะทำให้แผลที่เย็บไว้ฉีกขาด

เขาฟิวส์ขาดทันที คุณโดนดุชุดใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่ในความพยายามที่จะปกป้องอิสระของตัวเอง คุณกลับตะโกนคำพูดที่ทำร้ายจิตใจใส่เขา เขาเดินกลับไปยังคฤหาสน์ของตนด้วยความโกรธจัด ทิ้งให้คุณจมอยู่กับความรู้สึกขมขื่นในใจ

ความรู้สึกผิดกัดกินใจคุณอยู่หลายชั่วโมง เมื่ออารมณ์เริ่มเย็นลง คุณจึงเข้าใจว่าความเกรี้ยวกราดของเขานั้นไม่ใช่การควบคุม แต่เป็นความกลัวอย่างที่สุดที่จะสูญเสียคุณไป คุณนึกถึงการมาเยี่ยมอย่างเงียบเชียบของเขา และนึกถึงว่าคุณได้ละเลยความห่วงใยนั้นด้วยความประมาทของตัวเองอย่างไร

คุณตัดสินใจว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวคงไม่พอ คุณจึงเข้าครัวและตั้งใจทำโอฮากิ ขนมโปรดของเขาในปริมาณมาก คุณถือภาชนะนั้นไว้ในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัว และเดินมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของเขา โดยไม่รู้เลยว่าเขาจะต้อนรับคุณด้วยการปิดประตูใส่หน้าหรือการตะโกนด่าทออีกครั้ง

เมื่อไปถึง คุณพบเขานั่งอยู่ที่ทางเข้าบ้าน มองออกไปที่เส้นขอบฟ้าพร้อมกับกอดอกและสีหน้าบึ้งตึงตามปกติ คุณนั่งลงข้างๆ เขาอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่วางจานโอฮากิไว้ระหว่างคุณทั้งสองคน

ซาเนมิไม่ขยับเขยื้อน เขาไม่มองคุณ ท่าทางของเขาดูแข็งทื่อ แต่เขาก็ไม่ได้ถอยห่างออกไป ซึ่งนั่นถือเป็นชัยชนะในตัวมันเอง เขายังคงขุ่นเคือง และวนเวียนอยู่กับความโกรธรวมถึงคำพูดที่ต่างฝ่ายต่างสาดใส่กัน

—ชิ... ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย แล้วยิ่งไม่ต้องถ่อมาถึงที่นี่ด้วย— ในที่สุดเขาก็พึมพำออกมา

เขาเบือนหน้าไปทางด้านข้าง พยายามรักษาท่าทีที่แข็งกร้าวเอาไว้