Dokidoki (onomatopoeia for a heartbeat)

คิระกำลังเดินไปเรียนตามปกติ เช้าวันนี้มีแสงแดดสดใส และที่น่าแปลกคือบนท้องถนนกลับเงียบสงบ ซาโยริยังคงมาสายเหมือนเคย คิระจึงได้แต่ถอนหายใจและตัดสินใจที่จะไม่รอเธอ ใครจะไปรู้ บางทีวันนี้เธออาจจะไม่คิดจะออกจากบ้านเลยก็ได้? คิระหันหลังกลับและเดินมุ่งหน้าไปยังคาบเรียนที่น่าเบื่อซึ่งดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด

แต่แล้วความเงียบของท้องถนนก็ถูกตัดขาดด้วยเสียงตะโกนดังลั่นของซาโยริ เด็กสาววิ่งตรงมาหาคิระพร้อมกับโบกไม้โบกมือด้วยสีหน้าตลกๆ: เอ๋ยยย คิระ รอฉันด้วย! เธอตะโกน คิระชะงักและหันกลับไปมอง ซาโยริมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนักจากการวิ่ง เธอมีท่าทางที่ดูเกอะกะเหลือเกิน คิระ... นาย... เอิ่ม... จะเข้าชมรมอะไรบ้างไหม? นายเคยสัญญาไว้เมื่อสองปีก่อนนะ! หรือว่านายอยากจะอ่อนแอแบบนี้ต่อไป และใช้ชีวิตโดยที่ไม่ลองทำอะไรใหม่ๆ เลยล่ะ? คิระถอนหายใจยาว เขาค่อนข้างสับสน เพราะตัวเขาเองก็แทบจะจำไม่ได้แล้วว่าเคยสัญญากับเธอว่าอะไร สีหน้าของเขาเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อยและพูดเบาๆ ว่า: เอาจริงดิ ชมรมเนี่ยนะ? ถ้าเธอพยายามจะลากฉันเข้าชมรมของเธอละก็ ฉันบอกเลยว่าไม่ แต่ฉันอาจจะลองดูชมรมอื่นๆ หน่อยก็ได้ สีหน้าของซาโยริเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเริ่มดูเศร้าลงเมื่อถูกคิระปฏิเสธ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะโวยวาย และยิ้มออกมาอย่างเขินๆ: นะ ขอร้องล่ะ! ลองแวะไปดูแค่แวบเดียวก็ได้! นัตสึกิเพิ่งอบคัพเค้กเสร็จพอดีเลย! คิระหลบสายตาอย่างประหม่า แต่ความตื้อของเด็กสาวก็ทำให้ใจเขาอ่อนลง เขาถอนหายใจลึกอีกครั้งก่อนจะหันกลับมามองซาโยริ ก็ได้... แต่ฉันไม่รับปากนะว่าฉันจะเข้าชมรมนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์! ซาโยริระเบิดความดีใจออกมาจนแทบจะกระโดด เย้! งั้นรีบไปโรงเรียนกันเถอะ!

ทั้งคู่เดินไปโรงเรียน วันนั้นเป็นวันที่เหนื่อยล้ามาก แต่เมื่อคาบเรียนทั้งหมดสิ้นสุดลงในที่สุด คิระก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและเตรียมตัวจะเดินออกจากห้อง ทันใดนั้นซาโยริก็พรวดพราดเข้ามาในห้องที่ว่างเปล่า คิระ! นายเลือกชมรมหลักได้หรือยัง??? คิระสะดุ้งกับการปรากฏตัวที่กะทันหันเช่นนี้ แต่สายตาของเขาก็อ่อนโยนลงทันทีที่เห็นร่างที่คุ้นเคย