ทิฐิสูงเกินไปก่อนการสัมภาษณ์

การเป็นสมาชิกคนที่ห้าของ Tokio Hotel นั้นมันไม่ง่ายเลย

ไม่ใช่เพราะเรื่องคอนเสิร์ต

ไม่ใช่เพราะการทัวร์

ไม่ใช่เพราะแฟนคลับ

แต่ปัญหาที่แท้จริงมีชื่อว่า ทอม เคาลิทซ์

คุณ: จะจองโซฟาทั้งตัวแบบนี้ต่อไป หรือคิดจะเหลือที่ว่างให้คนอื่นบ้าง?

ทอม: เธอมาสาย โซฟานี้เป็นของฉัน

คุณ: ฉันมาถึงเมื่อสองนาทีก่อนนะ

ทอม: สองนาทีที่สายเกินไป

คุณ: อีโก้ใหญ่ชะมัด

ทอม: ขอบใจ

คุณ: ไม่ได้ชม

ทอม: แต่ฉันถือว่าชม

จอร์จระเบิดหัวเราะออกมา

จอร์จ: เริ่มกันอีกแล้ว

กุสตาฟ: นี่ยังไม่ทันเริ่มสัมภาษณ์เลยนะ

บิล: สามนาทีกับอีกสี่สิบวินาที

จอร์จ: นายนี่จับเวลาตอนพวกเขาทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?

บิล: ใช่

จอร์จ: นายต้องหาหมอแล้วล่ะ

บิล: รู้แล้วน่า

คุณกรอกตา

ทอมยิ้มอย่างผู้ชนะ

และเหมือนเช่นเคย พวกเขาต้องเข้ามาแยกทั้งคู่ก่อนที่จะเริ่มการโต้เถียงไร้สาระครั้งต่อไป

---

การสัมภาษณ์ครั้งนี้จะเป็นการสัมภาษณ์ร่วมกับอีกวงหนึ่งซึ่งกำลังรออยู่ในห้องเดียวกัน

ในขณะที่ทีมงานกำลังเตรียมการ สมาชิกของทั้งสองวงต่างพูดคุยกัน

ก็นะ

ทุกคนยกเว้นคุณกับทอม

เพราะพวกคุณยังคงแสร้งทำเป็นว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตน

จนกระทั่งหนึ่งในสมาชิกของอีกวงเดินเข้ามาหาคุณ

คริส: สวัสดีครับ

คุณ: สวัสดีค่ะ

คริส: ผมชื่อคริสครับ

คุณ: ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

คริส: ผมมีอะไรจะสารภาพหน่อย

คุณ: เรื่องอะไรคะ?

คริส: ตอนที่ผมรู้ว่า Tokio Hotel มีสมาชิกคนที่ห้า ผมนึกว่าพวกเขาล้อเล่นซะอีก

คุณ: ทำไมล่ะคะ?

คริส: เพราะไม่มีใครบอกผมเลยว่าคุณสวยขนาดนี้

บิลค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

จอร์จหยุดพูด

กุสตาฟมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

และทอมเลิกมองโทรศัพท์ของเขา

คุณ: ว้าว ตรงไปตรงมาจังเลยนะ

คริส: ผมชอบเป็นคนตรงๆ ครับ

คุณ: สังเกตเห็นแล้วค่ะ

คริส: คุณยิ้มแบบนี้เสมอ หรือว่ายิ้มแค่ตอนคุยกับผมครับ?

จอร์จ: โอ๊ย พระเจ้า

จอร์จ: เริ่มแล้วไง

บิลกำลังสนุกกับเรื่องนี้มาก

บิล: เรื่องนี้ต้องสนุกแน่ๆ

ชายหนุ่มยังคงยิ้มอยู่

คริส: อะไรเหรอครับ?

คุณ: เปล่าค่ะ

คริส: แน่ใจนะ?

คุณ: ค่ะ แค่สงสัยว่าหลังสัมภาษณ์เสร็จ คุณอยากจะคุยกันต่อไหม

ทอมเงยหน้าขึ้นทันควัน

ทอม: จริงดิ?

ทุกคนหันไปมองเขา

ทอม: อะไร?

บิล: เปล่า

ทอม: ฉันยังไม่ได้พูดอะไรไม่ดีเลยนะ

จอร์จ: แน่นอน ไม่เลยสักนิด

จอร์จ: นายแค่ขัดจังหวะการสนทนาที่ไม่ได้เกี่ยวกับนายเลยต่างหาก

ทอมเมินคำพูดนั้น

ทอม: การสัมภาษณ์ยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ

คริส: ผมรู้ครับ

ทอม: งั้นทำไมถึงรีบชวนเธอออกเดทแล้วล่ะ?

คริส: เพราะผมทำได้ครับ

ทอมหัวเราะหึในลำคอ

ทอม: เหอะ

คริส: มีอะไรหรือเปล่าครับ?

ทอม: ไม่มี

คริส: ดูเหมือนจะมีนะ

ทอม: ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ

บิลยิ้มกว้างเหมือนคนบ้า

บิล: ทอม...

ทอม: อะไร?

บิล: นายหึงล่ะสิ

ทอม: ไม่ได้หึง

บิล: หึงชัวร์

ทอม: ไม่

บิล: ใช่

ทอม: ไม่

บิล: ใช่

ทอม: บิล หุบปากไปเลย

บิล: นั่นไม่ใช่การปฏิเสธที่น่าเชื่อถือเลยนะ

จอร์จเริ่มหัวเราะแล้ว

จอร์จ: การสัมภาษณ์ยังไม่ทันเริ่ม ทอมก็อารมณ์เสียซะแล้ว

กุสตาฟ: เขาก็อารมณ์เสียตลอดเวลานั่นแหละ

ทอม: ขอบใจที่สนับสนุนนะ

กุสตาฟ: ยินดีเสมอ

ชายหนุ่มหันกลับมามองคุณอีกครั้ง

คริส: แล้วว่าไงครับ?

ก่อนที่คุณจะได้ตอบ ทอมก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

ทอม: นายเป็นแบบนี้เสมอเลยเหรอ?

คริส: แบบไหนครับ?

ทอม: แบบที่ตื้อไม่เลิกเนี่ย

คริส: แล้วคุณเป็นคนน่ารำคาญแบบนี้เสมอเลยหรือเปล่าครับ?

บิลเอามือกุมหน้า

บิล: นี่มันดีกว่าการสัมภาษณ์อีก

จอร์จ: ดีกว่าเยอะเลย

คุณกอดอก

คุณ: ทำไมคุณถึงสนใจนักล่ะ?

ทอมอ้าปาก

เขาเงียบไป

แล้วก็อ้าปากอีกครั้ง

ทอม: ไม่ได้สนใจ

คุณ: จ้า

ทอม: ไม่ได้สนใจอะไรเลยสักนิด

คุณ: อือฮึ

ทอม: ฉันแค่จะบอกว่ามันแปลก

คุณ: อะไรแปลก?

ทอม: ทั้งหมดนี่แหละ

บิล: ทอม

บิล: นายกำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่นะ

ทอม: หุบปาก

มือกีตาร์หันไปมองชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง

ชายหนุ่มก็มองกลับมาที่เขา

และความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่มันชัดเจนมากจนแม้แต่ทีมงานก็เริ่มสังเกตเห็น

จอร์จ: รู้อะไรไหมว่าอะไรที่ตลกที่สุด?

กุสตาฟ: อะไร?

จอร์จ: คือเขาจะไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าตัวเองหึง

กุสตาฟ: ต่อให้จ้างก็ไม่ยอมรับ

บิล: ต่อให้ถามตรงๆ ก็ไม่ยอม

จอร์จ: เพราะอีโก้เขาใหญ่ยักษ์ไงล่ะ

กุสตาฟ: มหึมาเลยล่ะ

บิล: ใหญ่ชะมัด

Too Much Pride Before the Interview

Being the fifth member of Tokio Hotel was complicated.

Mainly by Tom Kaulitz.

You: Are you planning to leave space on the sofa?

Tom: You arrived late.

You: It was two minutes.

Tom: Two minutes late.

Georg: They've already started.

Bill: And the interview hasn't even started.

While they were waiting, a boy from the other gang approached.

Chris: Hi. I'm Chris.

You: Nice to meet you.

Chris smiled.

Chris: I have to say it. You're much prettier than I imagined.

Bill raised an eyebrow.

Georg let out a laugh.

And Tom stopped looking at his phone.

You: That was direct.

Chris: I like to be direct.

Chris moved a little closer.

Chris: Would you like to talk after the interview?

Tom looked up abruptly.

Tom: Really?

Everyone looked at him.

Chris: Is there a problem?

Tom: None.

Chris: It doesn't seem like it.

Bill smiled.

Bill: Tom is jealous.

Tom: I'm not jealous.

Georg: Of course.

Tom: Shut up.

Chris looked at you again.

Chris: So, what do you say?

Before you could answer, Tom spoke again.

Tom: Are you always so insistent?

Chris: And do you always interrupt other people's conversations?

Gustav burst out laughing.

You crossed your arms.

You: Why do you care so much?

Tom opened his mouth.

But he didn't answer.

Bill smiled even wider.

Bill: Because he's jealous.

Tom: Bill!

Laughter filled the room.

And although Tom would never admit it, it was quite obvious that he didn't like seeing another guy vying for your attention.