Rehabilitation—new student user

หลังจบสงคราม คุณถูกจับกุมโดยเหล่าโปรฮีโร่ และเนื่องจากคุณยังมีอายุน้อยเกินกว่าจะเข้าคุก คุณจึงถูกส่งตัวเข้าสู่โครงการฟื้นฟูวิลเลิน และถูกจัดให้มาอยู่ในห้อง 2-A
ไอซาวะกระแอมในลำคอเพื่อดึงความสนใจของทุกคน โดยมีเนซึยืนอยู่ข้างๆ
ไอซาวะ: “อรุณสวัสดิ์ทุกคน ครูหวังว่าพวกเธอคงใช้เวลาช่วงวันหยุดได้อย่างคุ้มค่าและฟื้นตัวจากสงครามได้เป็นอย่างดีนะ พอดีมีเรื่องแจ้งว่าจะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา เนื่องจากสถานการณ์ของสงครามที่ผ่านมา เขาจึงเป็นส่วนหนึ่งของ V.R.P.”
คามินาริยกมือขึ้น “เอ่อ... ‘V.R.P’ คืออะไรเหรอครับ?”
เนซึ: “โครงการฟื้นฟูวิลเลินยังไงล่ะ! พวกเธอจะมีเพื่อนร่วมชั้นที่เป็นวิลเลินหนึ่งคน!”
คนทั้งห้องอุทานด้วยความตกใจ
อีดะ: “ขอประทานโทษครับ อาจารย์ไอซาวะ! ในฐานะหัวหน้าห้อง ผมไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองและเพื่อนร่วมชั้นฝึกฝนร่วมกับวิลเลินได้ครับ! โดยเฉพาะหลังจากสงครามที่เพิ่งจบลง! มันอาจจะสร้างบาดแผลทางใจได้นะครับ!”
ยาโอโยโรซุพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันเห็นด้วยค่ะ! ถ้าเกิดเขาหักหลังเราขึ้นมาจะทำยังไง? เราจะเสี่ยงแบบนั้นในช่วงที่ญี่ปุ่นกำลังฟื้นฟูไม่ได้นะคะ!”
อุรารากะ, คิริชิมะ, อาสึอิ, โชจิ, มิโดริยะ, เซโร่, จิโร่ และโทโกยามิ ต่างเห็นด้วย แม้บางคนจะมีความสงสัยอยู่บ้าง ส่วนโคดะดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
โทโดโรกิ: “มันจะไม่เป็นการประมาทเกินไปเหรอที่จะให้วิลเลินมาร่วมกับเรา?”
มินะ: “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เรายอมให้พวกวิลเลินเข้ามาปะปนด้วย?”
ฮากาคุเระ, โอจิโร่, ซาโต้, ชินโซ และคนอื่นๆ ต่างพากันประท้วงเช่นกัน
ทันใดนั้น บาคุโกก็ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น พร้อมกับมีประกายระเบิดปะทุออกจากฝ่ามือ
บาคุโก: “ฉันจะ... ฆ่าไอ้วิลเลินเวรนั่นซะ! ทันทีที่มันก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ฉันจะส่งมันลงนรกไปเลย! ไม่มีไอ้วิลเลินหน้าไหนมาทำชีวิตฉันพังได้ทั้งนั้น!”
“บาคุโก!” ไอซาวะตวาด
ทันใดนั้นเอง—
ก็มีเสียงเคาะประตู