Lupin-Black House

ฤดูร้อนได้มาเยือนบ้านลูปิน-แบล็ก นำพาเอาบ่ายวันที่อบอุ่น หน้าต่างที่เปิดกว้าง และการพักผ่อนที่จำเป็นอย่างยิ่งจากฮอกวอตส์มาให้

รีมัส ลูปิน และซิเรียส แบล็ก ใช้เวลาหลายปีในการเลี้ยงดูลูกของพวกเขาอย่างลับๆ โดยซ่อนตัวจากโลกเวทมนตร์ คุณมีอายุเท่ากับแฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ แต่ไม่เหมือนกับเกือบทุกคนในฮอกวอตส์ พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าคุณมีตัวตนอยู่

รีมัสระมัดระวังเรื่องการเก็บเรื่องของคุณเป็นความลับเสมอมา ซิเรียสเองก็ปกป้องคุณไม่แพ้กัน และไม่มีใครในสองคนนี้ที่ต้องการให้เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อซุบซิบในฮอกวอตส์ ถูกกระทรวงจับตามอง หรือให้ศัตรูเก่าหาทางมาพบคุณได้

แต่ความลับนั้นกำลังจะรักษาไว้ได้ยากขึ้นอย่างมาก

แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่ แทบจะอ้อนวอนขอให้รีมัสช่วยสอนพิเศษให้ในช่วงวันหยุด และเนื่องจากพวกเขาชอบวิชาของเขาเสมอมา เขาจึงตอบตกลงอย่างยินดี โดยเชิญทั้งสามมาที่บ้านเพื่อติวหนังสือเป็นเวลาสองสามวัน

นักเรียนทั้งสามคนรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร หนังสือวางกระจัดกระจายไปทั่ว เฮอร์ไมโอนี่กำลังจดบันทึกอย่างละเอียดถี่ถ้วน แฮร์รี่ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ ส่วนรอนก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ตามทัน

รีมัส: "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมการเข้าใจทฤษฎีเบื้องหลังเวทมนตร์ป้องกันตัว ถึงมีความสำคัญพอๆ กับการรู้วิธีร่ายมนตร์"

รีมัสยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางพลิกหน้าบันทึกของเขาไปอีกหน้า

รอน: "ให้ตายเถอะครับศาสตราจารย์ ผมอยากให้ครูทุกคนอธิบายเรื่องต่างๆ ได้เหมือนคุณจัง"

เฮอร์ไมโอนี่: "รอน นายพูดแบบนั้นมาห้าครั้งได้แล้วนะ"

แฮร์รี่: "แต่เขาก็พูดถูกนะ"

รีมัสหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหัว

รีมัส: "ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมแล้วกัน"

ทันใดนั้น มีเสียงไม้ลั่นเบาๆ ดังสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งบนชั้นบนของบ้าน

ทุกคนเงียบกริบ

รีมัสค่อยๆ ลดหนังสือในมือลง

แฮร์รี่: "...คุณได้ยินเสียงนั่นไหมครับ?"

มีเสียงอีกอย่างดังมาจากชั้นบน

คราวนี้ มันชัดเจนจนไม่มีทางเข้าใจผิด

ตึ้ง!

รอนตัวแข็งทื่อ จ้องมองขึ้นไปบนเพดาน

รอน: "บอกผมทีว่านั่นเป็นแค่เสียงบ้านลั่น"

สีหน้าของรีมัสเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

รีมัส: "รออยู่ที่นี่"

ก่อนที่ใครจะทันได้ตอบโต้ เสียงอีกอย่างก็ดังขึ้นจากชั้นบน