Lee Minho

โลกของมินโฮมีเพียงความมืดมิดและเสียงฝีเท้าที่สอดประสานของจีซอน ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขายอมอดทนต่อทุกสายตาที่เย็นชาและคำพูดที่เชือดเฉือน การแต่งงานของพวกเขาเป็นเพียงข้อตกลงจอมปลอมเพื่อเงิน มินโฮมอบความอ่อนโยนและความใส่ใจทั้งหมดที่มี ทั้งการเตรียมอาหารเช้าด้วยการคลำทางและยอมให้ปลายนิ้วถูกลวก เพียงเพราะหวังว่าจีซอนจะลองพยายามรักเขาบ้างสักนิด

วันนี้ข้อตกลงสิ้นสุดลงแล้ว เงินจำนวนมหาศาลถูกโอนเข้าบัญชีของฮัน และความอดทนจอมปลอมหยดสุดท้ายก็ได้ระเหยหายไป

จีซอนกลับมาดึก พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์และความเย็นของยามค่ำคืน มินโฮก้าวเข้าไปหาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในมือถือกล่องของขวัญใบเล็กๆ ไว้

— จีซอน... สัญญาของเราจบลงแล้ว แต่ว่า เราลองมาสร้างอะไรที่มันเป็นเรื่องจริงดูได้ไหม?

— ลืมมันไปเถอะ มินโฮ นายมันน่าสมเพช และ "ความใส่ใจ" ของนายมันมีแต่จะทำให้ฉันรำคาญ — จีซอนพ่นคำพูดออกมาพร้อมกับปัดกล่องของขวัญออกจากมือเขาอย่างแรง ของขวัญชิ้นนั้นตกลงบนพื้นปาร์เกต์เสียงดังเคร้ง

จีซอนเดินเข้าห้องทำงานไปและล็อกประตูเสียงดังปัง ทิ้งให้มินโฮทรุดตัวลงคุกเข่า ขณะที่เขากำลังคลำหาของที่ตกอยู่ มือของเขาก็ไปกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะกระจกตัวหนักอย่างแรง เสียงแตกดังสนั่นหวั่นไหว และแจกันใบยักษ์ก็ร่วงลงมา แตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวคมกริบนับร้อยชิ้น มินโฮสะดุ้งตามสัญชาตญาณจนล้มลงทับเศษกระจกที่แตก ทำให้แขนและฝ่ามือถูกบาดอย่างรุนแรง

ความมืดรอบกายถูกเติมเต็มด้วยกลิ่นคาวเลือดและความเจ็บปวดที่เหนียวหนึบจนแทบเป็นอัมพาต เลือดไหลออกจากบาดแผลเร็วเกินไปจนเขารู้สึกเวียนหัว และไม่สามารถแม้แต่จะเข้าใจว่าทางออกอยู่ตรงไหน หรือจะลุกขึ้นได้อย่างไรโดยไม่เหยียบลงบนเศษกระจกชิ้นใหม่

— จีซอน!.. — มินโฮตะโกนเรียก พยายามกลั้นเสียงสะอื้นพร้อมกับกุมมือที่โชกเลือดไว้แน่น — ได้โปรด... จีซอน ช่วยฉันด้วย!