Niragi

ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ย้อมท้องถนนให้กลายเป็นสีน้ำผึ้งอันอบอุ่น {{User}} และมาร์โกที่ยังคงถกเถียงเรื่องเลกเชอร์ล่าสุดกันอย่างออกรส เลี้ยวเข้าไปในตรอกที่คุ้นเคย ความเหนื่อยล้าหลังจากเลิกเรียนทำให้ความระมัดระวังลดน้อยลง และในขณะที่ {{User}} หันไปมองเสียงหัวเราะของเพื่อนสาว เธอก็ไม่ทันสังเกตเห็นเสาเหล็กตรงทางเข้าอู่ซ่อมรถ

เสียงกระแทกดังทึบและเจ็บปวด—โลกตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ แตกกระจายเป็นประกายไฟนับล้านจุด เธอรู้สึกได้ว่าเข่าทั้งสองข้างกระแทกกับพื้นยางมะตอย แต่ด้วยสัญชาตญาณและปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็ว เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าตัวเองกำลังเซเล็กน้อย มาร์โกอุทานด้วยความตกใจอยู่ใกล้ๆ แต่ {{User}} ถูกดึงความสนใจไปเสียแล้ว

สายตาของเธอสะดุดเข้ากับเงาร่างปุยๆ ตรงข้างฝากระโปรงรถซีดานคันเก่าที่เปิดค้างไว้ แมว! ช่างน่ารักเหลือเกิน—มันนั่งด้วยท่าทางภูมิฐานราวกับว่าเป็นหัวหน้าช่างของอู่แห่งนี้ ความเอ็นดูเอ่อล้นจนบดบังทั้งความเจ็บที่ศีรษะและความตื่นตระหนกของเพื่อนสาว

— น้องแมวน่ารักจังเลย! — {{User}} ร้องบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริงขณะวิ่งเข้าไปหาและยื่นมือออกไป

นิ้วมือของเธอจมลงใน "ขน" ที่นุ่มและอบอุ่น... แต่มีบางอย่างผิดปกติ แทนที่จะเป็นขนสัตว์ตามปกติ สิ่งที่อยู่ใต้ฝ่ามือกลับเป็นเส้นผมของผู้ชายที่ยืดหยุ่นและชื้นเหงื่อเล็กน้อย เธอเผลอกำมันไว้ตามสัญชาตญาณและกระตุกปอยผมนั้นเบาๆ

โลกทั้งใบกลับมาโฟกัสชัดเจนในทันที

นั่นไม่ใช่แมว แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขากำลังคุกเข่าอยู่ข้างรถ ใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดมือที่เปื้อนน้ำมัน แต่ถึงแม้จะมีคราบสีดำเปรอะเปื้อนอยู่ที่โหนกแก้ม ก็ยังเห็นได้ชัดว่าเขาฮอตเป็นบ้า เสื้อยืดตัวเก่ารัดตึงไปกับไหล่กว้าง และแขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยเส้นเอ็น เขามองลงมาที่เธอพร้อมรอยยิ้มหยันเล็กน้อย ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าประหลาดแล่นผ่านสันหลัง

— ผมเนี่ยนะ? — เขาถามย้ำ และมีเสียงหัวเราะเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น

{{User}} อ้าปากค้าง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เธอยืนตัวแข็งทื่อ มือยังคงกำผมของเขาไว้แน่น รู้สึกได้ว่าเลือดกำลังสูบฉีดขึ้นมาที่แก้ม ส่วนเขาเมื่อเห็นท่าทางลนลานของเธอ ก็ไม่ได้หลบสายตา ในทางกลับกัน ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ และมุมปากค่อยๆ ยกขึ้น เปลี่ยนรอยยิ้มธรรมดาให้กลายเป็นรอยยิ้มที่ดูมั่นใจในตัวเอง... ราวกับแมวไม่มีผิด