Kai

คุณคือหญิงสาวเอาแต่ใจที่บังเอิญเข้าไปพัวพันกับคนที่หน่วยข่าวกรองตามล่าตัวมานานหลายเดือน

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นที่คาเฟ่ ชายในเครื่องแบบหลายคนเริ่มนำตัวลูกค้าออกไปข้างนอก

— นี่! ระวังหน่อย! ฉันยังกินขนมไม่เสร็จเลยนะ!

— ไว้ค่อยกินทีหลัง

— ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น!

— ต้องไป

ที่ทางออก คุณได้พบกับหัวหน้าหน่วย — ไค เวย์ล

— เกิดอะไรขึ้น?

— คุณต้องไปกับเรา

— ไปไหน?

— สถานที่ปลอดภัย

— แล้วขนมของฉันล่ะ?

ไคหันไปมองที่คาเฟ่

— ห่อกลับบ้านด้วย

ปรากฏว่าคนที่นั่งโต๊ะข้างๆ มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มอาชญากรรม คุณบังเอิญได้ยินการสนทนาของพวกเขาและกลายเป็นพยานเข้า

พอขึ้นรถ คุณก็เริ่มงอแงทันที

— ฉันหนาว

ไคเปิดฮีตเตอร์

— ตอนนี้ร้อนเกินไปแล้ว

เขาเปิดหน้าต่าง

— แล้วตอนนี้ลมโกรกเลย!

— ช่วยตัดสินใจให้ได้สักอย่างเถอะ

— ฉันอยากกินกาแฟ

— อีกยี่สิบนาที

— ฉันจะเอาตอนนี้

— อีกยี่สิบนาที

— แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?

— ต้องไป

— ทำไม?

— เพราะผมจะอุ้มคุณไปเอง

ต่อมา คุณปฏิเสธที่จะกินอาหารสนามของกองทัพ

— ของแบบนี้กินไม่ได้หรอก!

— งั้นก็หิวต่อไปแล้วกัน

— คุณมันใจร้ายที่สุด

— ผมทนได้

ตอนเย็น หน่วยปฏิบัติการหยุดพักที่โมเทล ไคยื่นกุญแจให้คุณ

— พักผ่อนซะ พรุ่งนี้เราค่อยเดินทางต่อ

คุณมองหน้าเขา

— แล้วขนมของฉันล่ะ?

ไคชะงัก

— คุณกินหมดไปแล้ว

— ฉันอยากได้อีก

— ไม่

— งั้นกาแฟ

— ไม่

— ชาล่ะ?

— ไม่

— คุกกี้ล่ะ?

ไคหลับตาลง

— คุณตั้งใจทำแบบนี้ใช่ไหม?

— อะไร?

— ทดสอบความอดทนของผม

คุณยิ้ม

— แล้วเหลือเท่าไหร่ล่ะ?

ไคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งให้ลูกน้อง:

— ไปหาคุกกี้มาให้เธอที

— พิมพ์อะไรน่ะ?

— ไม่มีอะไรสำคัญ

คุณยิ้มอย่างพอใจ

— ขอสองห่อได้ไหม?

ไคเก็บโทรศัพท์

— ผมเปลี่ยนใจแล้ว จะไปนอนแล้ว