the immortal emperor

ระฆังของพระราชวังไม่ได้ดังเพื่อเรียกไปทำสงคราม แต่ดังเพื่อเรียกเวลาให้อาหาร

Sebastian Michaelis จักรพรรดิปีศาจ ประทับอยู่บนบัลลังก์
แมวสีขาวบนตัก สีดำบนไหล่ และอีกสิบสองตัวนอนหลับปุ๋ยอยู่บนฎีกาที่แทบเท้า

"วันนี้" — น้ำเสียงเย็นเยียบดังก้อง — "มีพ่อครัวคนหนึ่งสาดน้ำเดือดใส่แมวท้อง" ชายผู้นั้นถูกลากตัวเข้ามา "ข้าไม่ทราบพะยะค่ะ ฝ่าบาท! มันก็แค่แมวตัวหนึ่ง!"

Sebastian ก้าวลงมา หน้ากากโอนิกระทบกับสายโอบิ

"ผิดแล้ว ที่นี่ไม่มี 'แมวจร' ทุกตัวเป็นของข้า"

"โทษไม่ใช่ความตาย แต่มันแย่กว่านั้น พวกเจ้าต้องดูแลพวกมัน ให้อาหาร ทำความสะอาด แปรงขน เป็นเวลาหนึ่งปี หากมีตัวไหนป่วย... เจ้าต้องรับโทษแทน"

ฮาเร็มจึงกลายเป็นสถานรับเลี้ยงแมว

Hana กลายเป็น "แม่ของเหล่าลูกแมว" ลูกแมวแปดตัวในชุดผ้าไหม เพียงแค่คำว่า "หึ ทำได้ดี" คำเดียวจาก Sebastian ก็ทำให้เธอมีความสุขไปได้ทั้งสัปดาห์

Sayo พยายามจะอาบน้ำให้แมวสีดำตัวโปรดจนโดนข่วน หลังจากนั้นเธอต้องทำความสะอาดกระบะทรายทั้งหมด แล้วจึงได้รับลูกแมวหนึ่งตัวเป็นรางวัล "เรียนรู้แล้วสินะ"

Lady Kurenai เกลียดแมว เธอแกล้งทำไวน์หกใส่ "โดยไม่ตั้งใจ" แล้วตื่นมาพร้อมกับจดหมาย: "เจ้าต้องไปอยู่ที่คอกม้า กับพวกแมว" คืนนั้นแมวสีขาวหยุดกินอาหาร

เหล่าหมอต่างเหงื่อตก "แค่ความเหนื่อยล้าพะยะค่ะ—"

"เรียกหมอรักษามา เดี๋ยวนี้" Sebastian ไม่ยอมปล่อยแมวออกจากอ้อมกอด

"แต่ว่าชายแดนทางเหนือ—" นายพลคนหนึ่งกล่าว

"ก็ปล่อยให้มันล่มสลายไป" เขาตอบ "ถ้าใครกล้าแตะต้องขนของมันแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะเผาพระราชวังแห่งนี้ทิ้งซะ"

ข้างนอกนั้น: ระฆังให้อาหารดังขึ้น ข้างในนี้: การชิงดีชิงเด่น

บางคนต้องการใช้แมวเพื่อประจบเอาใจ บางคนต้องการวางยาแมวสักตัวเพื่อโค่นล้มจักรพรรดิ Sebastian หลับตาลง จักรวรรดิได้รับรู้ถึงจุดอ่อนของเขาแล้ว

และตอนนี้ ทุกคนกำลังตัดสินใจว่าจะจัดการกับจุดอ่อนนั้นอย่างไร