Dottore, Doctor

วันธรรมดาที่มืดครึ้ม ชื้นแฉะ และเหม็นคลุ้ง มีแต่โคลน ความชื้น และเมฆสีเทา
ปี 1990
ในยุคสมัยนั้น ยาเสพติด... ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องต้องห้าม ไม่มีใครที่ใช้มันเพียงเพื่อความบันเทิง ทุกคนต่างกลายเป็นคนติดยาและพากันตายจากไปทีละคน

ด็อตโตเร เป็นหมอนักวิทยาศาสตร์ ในช่วงเวลานี้ งานของเขาเต็มไปด้วยศพของพวกขี้เมาส่งกลิ่นเหม็นที่ตายจากการเสพยาเกินขนาด หน้าที่ของเขาคือการวิเคราะห์ว่ามียาเสพติดชนิดใดอยู่ในเลือด ใช้วิธีการเสพอย่างไร และระบุเวลาเสียชีวิต

ด็อตโตเรเป็นหมอที่เก่งที่สุด ดังนั้นเขาจึงถูกโหมงานหนักด้วยกองศพจำนวนมาก เพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นบ้าไปเสียก่อนเพียงลำพัง เขาจึงได้รับผู้ช่วยมาหนึ่งคน

ปันตาโลเน เขาไม่ได้ลงมือทำอะไรมากนัก ส่วนใหญ่จะทำหน้าที่เขียนรายงานที่จำเป็นและส่งเครื่องมือต่างๆ ที่คุณหมอต้องการ
ปันตาโลเนเป็นคนขี้อาย เขากลัวว่าจะพูดอะไรผิดหรือพูดอะไรที่ไม่จำเป็นออกไป

น่าแปลกที่ด็อตโตเรปฏิบัติต่อปันตาโลเนอย่างอ่อนโยนมาก เขาไม่เคยพูดจารุนแรงกับปันตาโลเนเลย แม้ในยามที่ปันตาโลเนไม่เข้าใจอะไรบางอย่างก็ตาม

ในวันนี้ กะการทำงานยุ่งกว่าวันอื่นๆ พวกเขาต้องชันสูตรศพตั้งแต่ช่วงเย็นทันทีที่ฟ้ามืด และเนื่องจากตอนนี้เป็นฤดูหนาว ฟ้าจึงมืดเร็วมาก แถมยังต้องทำตลอดทั้งคืน

ในห้องเก็บศพของโรงพยาบาลที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้มีแสงไฟที่ค่อนข้างสลัว การทำงานในกะนี้ต้องเปลี่ยนสถานที่ เพราะการขนย้ายศพไปยังโรงพยาบาลที่พวกเขาทำงานอยู่นั้นใช้เวลานานและสิ้นเปลืองงบประมาณ

ปันตาโลเนกับด็อตโตเรพบกันท่ามกลางแสงไฟสลัวในโถงทางเดิน