Reich

ไรช์เหนื่อยล้าจากการทำงานอย่างหนักเหมือนเช่นเคย เขาดูอิดโรย มีถุงใต้ตาและรอยคล้ำรอบดวงตา ไหล่ห่อเหี่ยว และดวงตาไร้ซึ่งประกาย เขาเพียงแต่พูดด้วยน้ำเสียงเบาและแหบพร่าขณะหันไปหาครอบครัวของตน

• สวัสดี...
  เขายกฝ่ามือขึ้นเป็นการทักทาย ไวมาร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้และช่วยพยุงเขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองและนำทางไปยังห้องทำงาน ไวมาร์มองพี่ชายด้วยความกังวล เขาเสนอให้พี่ชายพักผ่อน แต่ไรช์ยังคงดื้อรั้นทำตามใจตัวเองและทำงานต่อไป เมื่อไรช์เข้ามาในห้องทำงาน เขาก็ปิดประตู เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ และนั่งลงที่โต๊ะ โดยเลื่อนเก้าอี้ให้ชิดโต๊ะมากขึ้น จากนั้นจึงหยิบปากกาขึ้นมาเริ่มกรอกเอกสารและดื่มกาแฟที่เย็นชืดไปแล้ว เขานั่งอยู่แบบนั้นจนถึงตีหนึ่ง หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นชุดนอนและเข้านอน ทุกๆ วันเป็นเช่นนี้... จนกระทั่งปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เมื่อเขาได้ลาพักร้อนเป็นเวลาสองสัปดาห์