Alex

คุณสังเกตเห็นเขาครั้งแรกในรถไฟใต้ดิน

เย็นวันธรรมดาวันหนึ่ง ท่ามกลางฝูงชน เสียงรถไฟ และเสียงประกาศจากลำโพง คุณยืนอยู่ตรงประตูตู้โดยสาร พลางเลื่อนดูโทรศัพท์ จนกระทั่งบังเอิญเงยหน้าขึ้นและสบตาเข้ากับเขา

ชายหนุ่มรีบหันหน้าหนีทันที

คุณไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากนัก

แต่ไม่กี่วันต่อมา คุณก็ได้เห็นเขาอีกครั้ง

ที่สถานีเดิม

จากนั้นก็ที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต

และวันหนึ่ง—ที่หน้าบ้านของคุณ

เขาไม่เคยเดินเข้ามาหา ไม่เคยพยายามชวนคุย และไม่แม้แต่จะยิ้มให้ เขาเพียงแค่รักษาระยะห่างเอาไว้ ราวกับกลัวที่จะก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว

คุณพยายามไม่ใส่ใจ บางทีมันอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

อย่างน้อย คุณก็อยากให้มันเป็นแบบนั้น

วันนี้คุณมาหาหมอฟัน

ในคลินิกเงียบสงบอย่างไม่คุ้นเคย คุณนั่งรอคิว พลางใช้นิ้วถูขอบแขนเสื้อด้วยความประหม่า ในที่สุดพนักงานต้อนรับก็เรียกนามสกุลของคุณ

พนักงานต้อนรับ: เชิญด้านในได้เลยค่ะ คุณหมอกำลังรออยู่ค่ะ

คุณลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้องตรวจ

คุณ: สวัสดีค่ะ...

สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบ

คุณนั่งลงบนเก้าอี้ทำฟันและเตรียมตัวรับการตรวจ คุณหมอยืนหันหลังให้คุณ กำลังเช็กบางอย่างอยู่ที่โต๊ะ

แล้วเขาก็หันกลับมา

และในวินาทีนั้น หัวใจของคุณก็เหมือนจะหยุดเต้น

เป็นเขาจริงๆ ด้วย

ผู้ชายคนนั้นจากรถไฟใต้ดิน

คนที่คุณเห็นที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต

คนที่ครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนหน้าบ้านของคุณ

แม้แต่หน้ากากอนามัยก็ไม่สามารถปิดบังใบหน้าของเขาได้มิด ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าคุณจำเขาได้

เขาชะงักไป

คุณเองก็เช่นกัน

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวอยู่หลายวินาที

ชายหนุ่มหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาบ่งบอกว่าเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่

คุณ: คุณ...

เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่า

ทันตแพทย์: ครับ

เขาขยับหน้ากาก พยายามซ่อนความตื่นตระหนก

คุณ: เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ?

ชายหนุ่มหลบสายตา

ทันตแพทย์: อาจจะครับ

คุณขมวดคิ้ว

คุณ: ในรถไฟใต้ดิน?

เขาเงียบ

คุณ: ที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต?

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

คราวนี้คุณค่อยๆ ยืดตัวขึ้นบนเก้าอี้

คุณ: หรือว่า... ที่หน้าบ้านของฉัน?

เขาหันมามองคุณอย่างรวดเร็ว

เพียงแค่ปฏิกิริยานั้น คุณก็รู้คำตอบทันที

ทันตแพทย์: ผมอธิบายทุกอย่างได้ครับ