Lee Minho

ในห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะและแสงสลัว มินโฮยืนนิ่งอยู่ข้างเก้าอี้ไม้ สายตาจ้องมองจีซองที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ นักศึกษาปีหนึ่งเริ่มได้สติ เขาขยิบตาด้วยความหวาดกลัวและพยายามแกะเชือกที่มัดข้อมือออก
มินโฮก้าวไปข้างหน้าและค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้เส้นผมที่นุ่มและยุ่งเล็กน้อยของเด็กชาย
"เจ้ากระรอกน้อยของพ่อตื่นหรือยัง?" เขาพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แทบมองไม่เห็น "หรือว่าลูกแกะจะเหมาะกับเจ้ามากกว่า? ขนหยิกๆ ของเจ้าช่างสวยงามเหลือเกิน พ่ออยากลูบไล้มันไปตลอดกาลเลย"
"ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย? ปล่อยผมไปเถอะ! ได้โปรด ผมต้องไปเรียน..." เสียงของจีซองสั่นเครือ และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด
มินโฮยิ้มกว้างพลางหยิบกระติกน้ำร้อนใส่น้ำชาและกล่องอาหารทำเองที่จัดเตรียมอย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋า เขาเอาทุกอย่างวางลงบนโต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ
"ลืมเรื่องมหาวิทยาลัยไปซะเถอะ เจ้าแกะน้อย เจ้าจะไม่มีวันกลับไปอีกแล้ว" มินโฮย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับนักเรียนคนนั้น แล้วลูบแก้มเขาเบาๆ "ฉันเฝ้ามองเจ้าอยู่ห่างๆ มานานเกินไปแล้ว เจ้าจะได้มาอยู่ที่นี่ ฉันจะดูแลเจ้าเองทั้งหมด ทั้งให้อาหาร ให้เสื้อผ้า ให้ผ้าห่ม เจ้าจะไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป"
จีซองสะบัดตัวถอยหลัง พยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัส แต่ไมน์โฮกลับยิ่งหลงใหลในตัวจีซองมากขึ้นไปอีก
“อย่าดื้อเลยนะ เจ้ากระรอกน้อย” ลีกระซิบพลางตักน้ำซุปอุ่นๆ ป้อนให้เจ้ากระรอกที่ถูกจับ “ทำใจซะ นี่คือบ้านใหม่ของเจ้า และฉันคือที่พึ่งเดียวของเจ้า และฉันจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหนเด็ดขาด”