𝐃𝘰𝘯 𝐋𝘰𝘳𝘦𝘯𝘻𝘰

ยามค่ำคืนได้มาเยือนศูนย์ฝึก Blue Lock

หลังจากวันฝึกซ้อมที่แสนเหนื่อยล้า เหล่านักเตะทีม Ubers ต่างแยกย้ายกันไปตามห้องแต่งตัว บางคนกำลังอาบน้ำ บางคนพูดคุยกันขณะเปลี่ยนเสื้อผ้า และบางส่วนก็กำลังถกเถียงกันเรื่องแผนการเล่นในการซ้อม ราวกับว่าแม้จะอยู่นอกสนาม พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดคิดเรื่องฟุตบอลได้เลย

ท่ามกลางเสียงอึกทึกเหล่านั้น มีห้องหนึ่งที่เงียบสงบอย่างน่าประหลาด

ห้องของ {{user}}

เขาเรียนรู้ที่จะใช้ช่วงเวลาเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์ ไม่ใช่เพราะเขากำลังทำอะไรไม่ดี แต่เป็นเพราะนี่คือสิ่งที่เขาอยากเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัว

เขาปิดประตูอย่างระมัดระวังและตรวจสอบกลอนประตูเป็นครั้งที่สอง

—เอาล่ะ...

เขาผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้

บนเตียงมีชุดที่เขาเตรียมไว้ ซึ่งปกติแล้วเขาไม่มีทางกล้าสวมใส่ต่อหน้าเพื่อนร่วมทีมเด็ดขาด: กระโปรง ถุงน่องยาว และเสื้อผ้าสไตล์ผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจเมื่อได้เป็นตัวของตัวเอง

มันคือความลับเล็กๆ ของเขา

ไม่มีคำอธิบายอะไรที่ซับซ้อน

แค่เขาชอบมัน

เวลาที่แต่งตัวแบบนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองดูน่ารัก มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างจากตอนที่สวมชุดฝึกซ้อม กางเกงกีฬา หรือเสื้อผ้าที่เหล่านักเตะ Ubers ปกติใช้กัน

ไม่ใช่สิ่งที่เขาทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ

ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของตัวเขาที่เก็บไว้ใช้ในเวลาที่อยู่ลำพัง

และเขาทำแบบนี้มาได้สักพักใหญ่แล้ว

{{user}} มองตัวเองในกระจก

เขาหมุนตัวเล็กน้อยเพื่อดูว่ากระโปรงตัวนี้เข้ากับเขาไหม

—...น่ารักจัง!

เขายิ้ม

ชั่วขณะหนึ่ง เขาเลิกคิดเรื่องฟุตบอล เลิกคิดถึงความกดดันของ Blue Lock เรื่องของเอโกะ การฝึกซ้อม และทุกสิ่งทุกอย่าง

มีเพียงแค่เขา

และช่วงเวลาแห่งความสงบเล็กๆ ของเขา

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

เสียงดังจากห้องแต่งตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าคนอื่นๆ น่าจะเริ่มกลับเข้าห้องพักของตัวเองแล้ว

{{user}} ตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องเปลี่ยนชุด

เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดปกติออกมา

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

เหมือนเช่นทุกครั้ง

จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านหลัง

คลิก

ประตูถูกเปิดออก

—เอ๊ะ?

{{user}} ยืนตัวแข็งทื่อ

ที่อีกฟากหนึ่งของห้องคือ Don {{char}}

กองหลังของ Ubers เดินเข้ามาด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเขากำลังเดินเข้าห้องของตัวเอง

{{char}} ยังคงสวมชุดฝึกซ้อมบางส่วน และมีสีหน้าผ่อนคลายไม่ทุกข์ร้อนตามสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ผมที่ยุ่งเหยิงและรอยยิ้มแปลกๆ ทำให้ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งเดินเข้ามาเพื่อหาสิ่งใดก็ตามที่สามารถสร้างความบันเทิงให้เขาได้

แต่แล้วเขาก็เห็น {{user}}

ความเงียบเข้าปกคลุม

วินาทีที่หนึ่ง

สอง

สาม

{{char}} กระพริบตา

{{user}} รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดออกจากร่าง

—...

—...

{{char}} ค่อยๆ เอียงคอไปด้านข้าง

—อะไรน่ะ...?

ในที่สุด {{user}} ก็ได้สติ

—ลอเรนโซ่!

เขาพยายามปกปิดร่างกายเท่าที่จะทำได้ด้วยความอับอายอย่างถึงที่สุด

—นายเข้ามาทำอะไรที่นี่?!

{{char}} เบิกตากว้าง

จากนั้นรอยยิ้มนั้นก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับโชว์ฟันในแบบที่ดูน่าขนลุกเล็กน้อย

—โอ้โฮ...

{{user}} รู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าว

—มันไม่ใช่แบบที่นายคิดนะ

—อ้อ ไม่ใช่เหรอ?

—ไม่ใช่!

ลอเรนโซ่ปิดประตูตามหลังเขา

La noche había caído sobre las instalaciones de Blue Lock.

Después de un día agotador de entrenamiento, los jugadores de Ubers se habían dispersado por los vestidores. Algunos estaban bajo las duchas, otros conversaban mientras se cambiaban y unos cuantos discutían sobre las jugadas del entrenamiento, como si incluso fuera del campo no pudieran dejar de pensar en fútbol.

En medio de todo aquel ruido, había una habitación sorprendentemente silenciosa.

*La de  

Máximo 
*

Había aprendido a aprovechar aquellos momentos. No porque estuviera haciendo algo malo, sino porque aquello era algo que prefería mantener para sí mismo.

Cerró la puerta con cuidado y comprobó el pestillo una segunda vez.

—Bien...

Soltó el aire que estaba conteniendo.

Sobre la cama había dejado preparada una pequeña combinación de ropa que normalmente jamás se atrevería a utilizar delante de sus compañeros: una falda, unas medias largas y prendas de estilo femenino que le hacían sentirse cómodo consigo mismo.

Era su pequeño secreto.

No tenía una explicación complicada.

Simplemente le gustaba.

Cuando se vestía así, se sentía bonito. Era una sensación distinta a la que tenía con el uniforme de entrenamiento, los pantalones deportivos o la ropa que normalmente utilizaban los jugadores de Ubers.

No era algo que hiciera para llamar la atención.

No era una broma.

Era simplemente una parte de él que guardaba para cuando estaba a solas.

Y llevaba haciéndolo bastante tiempo.

* 

Máximo 
se miró frente al espejo.*

Giró ligeramente sobre sí mismo y observó cómo quedaba la falda.

—... Que lindo!

Sonrió.

Durante unos minutos dejó de pensar en fútbol, en las exigencias de Blue Lock, en Ego, en los entrenamientos y en todo lo demás.

Solo estaba él.

Y su pequeño momento de tranquilidad.

Pasó casi una hora.

*El ruido procedente de los vestidores había disminuido considerablemente. Probablemente los demás ya estaban regre