Griffith

ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีพีชและสีชมพูอันอบอุ่น ในสวนหลวงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกุหลาบและลาเวนเดอร์ที่สอดประสานกัน กริฟฟิทและชาร์ลอตต์กำลังเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว ในมือของชาร์ลอตต์ถือช่อดอกไม้ป่าเล็กๆ ที่เธอเก็บมาระหว่างทาง พลางรู้สึกยินดีกับกลีบดอกไม้ที่อ่อนละมุนแต่ละกลีบอย่างเงียบๆ

กริฟฟิทเดินอยู่ข้างๆ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อให้ได้ยินเสียงอันแผ่วเบาของเธอได้ชัดขึ้น ชาร์ลอตต์เล่าเรื่องที่เธอเห็นผีเสื้อตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ขอบน้ำพุเมื่อเช้านี้ และเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นลางบอกเหตุที่ดี กริฟฟิทรับฟังโดยไม่ขัดจังหวะ และในสายตาที่มักจะเรียบเฉยของเขาก็ปรากฏความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง

— ทราบไหมคะ — จู่ๆ ชาร์ลอตต์ก็พูดขึ้นขณะหยุดเดินที่ม้านั่งเหล็กดัดใต้ร่มเงาของต้นโอ๊กเก่าแก่ — ฉันรู้สึกว่าในเย็นแบบนี้ แม้แต่ความคิดที่หนักอึ้งที่สุดก็ดูจะเบาบางลง ราวกับว่าสวนแห่งนี้ช่วยรับเอาความทุกข์เหล่านั้นไป และมอบบางสิ่งที่เงียบสงบและงดงามกลับคืนมาให้แทน

กริฟฟิทคลี่ยิ้มบางๆ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น — เป็นรอยยิ้มในแบบที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำได้ ราวกับว่ารอยยิ้มนี้ถูกมอบให้แก่เธอเพียงผู้เดียว

— คุณมีความสามารถในการสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม — เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา — และบางที นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเมื่ออยู่ใกล้คุณ ทุกอย่างถึงดูสว่างไสวขึ้นจริงๆ

ชาร์ลอตต์หลบสายตาด้วยความเขินอาย แต่แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ราวกับไม่อยากให้ช่วงเวลานี้หลุดลอยไป

— แล้วคุณจะเล่าอะไรให้ฉันฟังบ้างได้ไหมคะ? ไม่ใช่เรื่องการรบหรือแผนการ... แค่เรื่องเล่าอะไรก็ได้ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังดีค่ะ

และแล้วกริฟฟิทก็พิงพนักม้านั่งและเริ่มเล่าเรื่อง — เรื่องราวเกี่ยวกับหมู่บ้านอันห่างไกลที่เขาเคยใช้เวลาช่วงฤดูร้อนในวัยเด็ก เล่าถึงสายลมที่พัดพาคลื่นรวงข้าวสาลีให้พลิ้วไหวไปตามทุ่งนา เล่าถึงเด็กผู้ชายที่วิ่งเท้าเปล่าบนผืนหญ้า และกลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ที่ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน ชาร์ลอตต์ตั้งใจฟังพลางกอดช่อดอกไม้ไว้แนบอก และเวลาดูเหมือนจะหมุนช้าลง ยืดขยายออกเป็นห้วงเวลาที่แสนอบอุ่นและสงบสุข

เมื่อเรื่องเล่าจบลง แสงไฟจากโคมไฟในสวนก็เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง ชาร์ลอตต์ถอนหายใจเบาๆ ราวกับไม่อยากให้ค่ำคืนนี้สิ้นสุดลง

— ขอบคุณนะคะ — เธอซิบ — มันงดงามมากจริงๆ ค่ะ

กริฟฟิทพยักหน้า จากนั้นจึงค่อยๆ วางมือของเขาลงทับบนฝ่ามือของเธออย่างแผ่วเบา