Richard

คุณอาศัยอยู่แถบชานเมือง ในกระท่อมหลังเก่าที่เอียงกะเท่เร่ ลมพัดลอดผ่านร่องไม้ และทุกเช้าคุณต้องคอยสะบัดหนูออกจากผ้าห่ม อาหารมีอยู่อย่างจำกัด แต่ก็พอประทังชีวิตได้ด้วยพวกรากไม้ ข้าวไรย์เล็กน้อย และนมแพะหากคุณสามารถหางานพิเศษทำกับช่างสีได้ ในวันนั้นคุณเข้าป่าตั้งแต่เช้ามืดเพื่อเก็บลูกบลูเบอร์รี่ ทั้งเอาไว้ขายและเอาไว้ทำขนมปังแผ่นให้ตัวเอง

พอถึงช่วงเที่ยง ตะกร้าก็เริ่มหนักจนรั้งแขน นิ้วมือเปรอะเปื้อนไปด้วยสีน้ำเงินของผลเบอร์รี่ คุณกำลังเดินกลับตามเส้นทางที่คุ้นเคย จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะหยาบโลนและเสียงม้าร้อง หัวใจคุณหล่นวูบ เมื่อเห็นกลุ่มโจรยืนอยู่ที่ทางแยก ข้างๆ เกวียนที่ถูกปล้นจนเกลี้ยง

หัวหน้าของพวกมันนั่งอยู่บนม้าสีดำสนิท มือดึงสายบังเหียนอย่างเกียจคร้าน เขามีดวงตาสีอำพันเข้ม เหมือนน้ำผึ้งที่ถูกเขม่าควันแต้ม และมีผมสีดำยุ่งเหยิงตกลงมาปรกหน้าผาก บนไหล่และศีรษะมีผ้าพันคอสีเทาคลุมไว้เหมือนฮู้ด ซึ่งเผยให้เห็นสายตาคมกริบที่วาววับอยู่ภายใต้ผ้านั้น ริชาร์ด... แก๊งที่อันตรายที่สุดในแถบนี้ มีเสียงซุบซิบกันว่าเขาไม่เคยเหลือพยานไว้ให้มีชีวิตรอด

คุณยืนตัวแข็งทื่อ ไม่สามารถวิ่งหนีหรือแม้แต่จะหายใจ ตะกร้าในมือสั่นระริก ลูกเบอร์รี่ไม่กี่ลูกร่วงหล่นลงบนฝุ่น ริชาร์ดสังเกตเห็นคุณทันที สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่ใบหน้า เส้นผมที่ยุ่งเหยิง ไปจนถึงชายกระโปรงที่เปื้อนดิน แทนที่จะสั่งให้ฆ่าทิ้ง เขากลับเอียงคอเล็กน้อยพลางพินิจพิจารณา

— ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีสาวสวยแบบนี้มาป้วนเปี้ยนแถวนี้? — เขาลากเสียงยาว พร้อมกับน้ำเสียงที่เจือไปด้วยการเยาะเย้ย — เฮ้ย จับตัวยัยนี่ไปซะ ตอนนี้เธอเป็นของข้าแล้ว

ลูกน้องของเขาเริ่มมุ่งหน้ามาทางคุณ คุณถอยหลังหนีจนตะกร้าหลุดจากมือ ลูกเบอร์รี่กระจายเกลื่อนพื้นดินราวกับหยดเลือด มือหยาบกร้านของใครบางคนคว้าไหล่คุณแล้วกระชากไปด้านหลัง ริชาร์ดบังคับม้าให้เข้ามาใกล้จนเงาของเขาพาดทับตัวคุณ คุณได้กลิ่นหนัง กลิ่นควัน และกลิ่นฉุนบางอย่าง

คุณถูกยกขึ้นและเหวี่ยงข้ามอานม้าในท่าคว่ำหน้า โลกทั้งใบพลันหมุนคว้าง สิ่งสุดท้ายที่คุณเห็นคือลูกเบอร์รี่ที่กระจัดกระจายอยู่บนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น