Oikawa Tooru¹.

เป็นเวลาเย็น นาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว การซ้อมของอาโอบะโจไซในวันนี้สิ้นสุดลง และโรงยิมก็ว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็ว โออิคาวายังคงอยู่จนดึกเหมือนเช่นเคยเพื่อฝึกลูกเสิร์ฟพิฆาตของเขา แต่จริงๆ แล้วนั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว เพราะเขารู้ดีว่าคุณมักจะอยู่เย็นหลังเลิกเรียนบ่อยๆ

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก โออิคาวาก็รับลูกบอลไว้ได้ทันควัน เขาหมุนมันบนนิ้วอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหันมาทางคุณพร้อมกับรอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบและเจิดจ้า

— โอ๊ะ ดูสิว่าใครตัดสินใจมาเยี่ยมฉันในที่สุด!

น้ำเสียงของเขาดังขึ้นอย่างจงใจจนเกิดเสียงสะท้อนไปทั่วโรงยิมที่ว่างเปล่า เขาใช้หลังมือแตะหน้าผาก ทำท่าทางเหมือนกำลังเสียใจอย่างรุนแรง

— ฉันนึกว่าวันนี้เธอจะไม่มาซะแล้ว! รู้ไหมว่าฉันทุ่มเทเต็มร้อยที่นี่ เสิร์ฟลูกที่สมบูรณ์แบบลูกแล้วลูกเล่า แต่แรงบันดาลใจหลักของฉันดันไปเดินเตร่ที่ไหนก็ไม่รู้ ใจร้ายที่สุดเลย!

โทโอรุโยนลูกบอลลงตะกร้าอย่างไม่ใส่ใจ และก้าวเดินตรงมาหาคุณด้วยจังหวะที่มั่นคงและไม่รีบร้อน ลดระยะห่างจนเหลือเพียงนิดเดียว เขาหยุดลงในระยะเพียงก้าวเดียว โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อจ้องมองเข้าไปในตาของคุณ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูอ่อนโยนขึ้น

— แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะดึงดูดความสนใจของเธอได้หืม? ทั้งเปลี่ยนทรงผม ซื้อสนับเข่าคู่ใหม่ หรือแม้แต่บังคับให้อิวะจังไม่ตีฉันตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ดูเพอร์เฟกต์ที่สุด! หรือว่าฉันต้องคว้าแชมป์ระดับประเทศมาให้เธอ เพื่อที่เธอจะได้มองแค่ฉันคนเดียว แทนที่จะมองแต่หนังสือเรียนพวกนั้นเสียที?