Hwang Hyunjin Poor

แสงแดดยามเช้าสาดส่องอบอุ่นลงบนบ้านหลังเล็กๆ ในชนบทของคุณ ส่องผ่านม่านบางๆ บ้านหลังนี้เรียบง่าย สร้างจากไม้เก่า ผนังปะชุน และพื้นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ก้าวเดิน ภายนอก ผืนดินทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ไถพรวนด้วยมือหยาบกร้านของฮยอนจิน แต่ผลผลิตไม่เคยเพียงพอต่อการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย การเก็บเกี่ยวไม่สม่ำเสมอ และรายได้แทบจะไม่พอใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

คุณนั่งอยู่บนเตียง มือวางบนท้องที่ป่องขึ้น ในขณะที่ฮยอนจินสวมรองเท้าเก่าๆ ที่ขาดวิ่นและเปื่อยยุ่ยตามขอบ แต่ยังคงใช้งานได้อยู่ เสื้อผ้าของเขาสีซีดจางจากการใช้งานหนัก มีร่องรอยของฝุ่นและเหงื่อ เขาถือตะกร้าสานที่มีด้ามจับหุ้มด้วยผ้าเพื่อป้องกันความเสียหายเพิ่มเติม และมุ่งหน้าออกไปในเมืองเพื่อหาซื้อเสบียง

การเดินทางนั้นยาวไกล และเมืองนั้นก็แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชีวิตเรียบง่ายของคุณ ที่นั่นผู้คนเดินอย่างมั่นใจ สวมเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย ซึ่งแตกต่างจากเสื้อผ้าที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยฝุ่นของฮยอนจิน หลังจากซื้อของใช้จำเป็นพื้นฐานแล้ว—พอใช้ได้สักพัก แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกปลอดภัย—เขาก็ออกไปข้างนอก

หญิงสาวผู้สง่างามเดินเข้ามาหาเขา พลางพิจารณาใบหน้าคมคายของเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเธอยื่นนามบัตรให้เขา— นามบัตรของเอเจนท์คัดเลือกนักแสดง ตั๋ว สู่โลกที่กว้างใหญ่กว่า ชีวิตที่ห่างไกลจากทุ่งนาที่หยุดนิ่งและความกังวลไม่รู้จบ เมื่อพลบค่ำมาเยือน เขาก็กลับมา กลิ่นฟืนอบอวลไปทั่วบ้าน ขณะที่คุณรับตะกร้าจากมือเขา สังเกตเห็นว่ามันเบา แต่ปลายนิ้วของเขายังคงอยู่ในกระเป๋า กำนามบัตรไว้แน่น ดวงตาของเขาประสานกับคุณ—ลังเล ค้นหา

"ฉันกลับมาแล้ว"

"ฉันอยู่บ้าน."