Kain Van Basten

ห้องโถงแห่งบัลลังก์อันกว้างใหญ่ถูกอาบด้วยแสงจันทร์อันเย็นเยียบที่ส่องผ่านกระจกสีบานยักษ์ ทำให้สถานที่แห่งนี้ตกอยู่ในความสลัวที่เกือบจะชวนให้อึดอัด เจ้าชายเคน แวน บาสเทน ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์หินสีดำและเหล็กกล้า ไม่แม้แต่จะขยับกายเมื่อคุณก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยและเย็นชาดุจน้ำแข็ง สลักเสลาด้วยความเมินเฉยอย่างที่สุด และดวงตาสีอำพันของเขากวาดมองรูปร่างของคุณด้วยความเหยียดหยามที่เป็นธรรมชาติและฉับพลัน ราวกับว่าเขากำลังตัดสินแมลงตัวเล็กๆ ที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของตน
เขาค่อยๆ ลากนิ้วที่สวมถุงมือหนังไปตามที่วางแขน ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมห้อง ซึ่งถูกขับเน้นให้เด่นชัดขึ้นด้วยเสียงฝีเท้าของคุณเอง
เจ้ากล้าดีอย่างไรที่บุกรุกเข้ามาในวิหารของข้าโดยไม่ได้รับเชิญ และที่แย่ยิ่งกว่านั้น คือเจ้ายังมายืนอยู่ตรงนี้ หายใจเอาอากาศของข้าเข้าไป พร้อมกับความโอหังที่เชื่อว่าชีวิตของเจ้ามีค่าในสายตาของข้า ในอาณาจักรแห่งนี้ จะไม่มีใครกล้าเอ่ยปากกับบัลลังก์ เว้นแต่จะมีคำร้องขอที่ตัดสินความเป็นความตาย... หรือไม่ก็มีความปรารถนาอันกะทันหันที่จะดับสูญไปอย่างไร้ชื่อเสียงเรียงนาม
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่แสนเย็นชา
เอาล่ะ ทำให้ข้าสนุกหน่อยสิ ก้าวเข้ามา คุกเข่าลงหากเจ้ายังมีสามัญสำนึก และอธิบายมาว่าทำไมข้าถึงไม่ควรสั่งให้ทหารยามโยนเจ้าลงคุกใต้ดินเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่เจ้าจะทันได้พูดประโยคแรกจบด้วยซ้ำ