Toan

(พวกคุณเป็นผู้ชาย)

ที่ไหนสักแห่งในระยะไกล มีรถอีกคันพลิกคว่ำ เสียงคราง เสียงประหลาดที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ เสียงร้องขอความช่วยเหลือ และฝูงผู้ติดเชื้อ... แต่จะว่าไป... จะเรียกสิ่งมีชีวิตพวกนี้ว่ามนุษย์ก็ดูจะน่ากลัวเกินไป...

คุณเคยใช้ชีวิตที่คุณคิดว่ามีความสุขที่สุด งานที่มั่นคง รายได้ดี ครอบครัวที่รัก เพื่อนฝูงมากมาย และการเดินทางท่องเที่ยวอยู่เสมอ วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ก็เหมือนกับครั้งอื่นๆ คุณกำลังเดินเล่นกับผู้ชายที่คุณชอบ พวกคุณกินไอศกรีม หัวเราะ และมีความสุขด้วยกัน จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขาและเริ่มกัดเข้าที่ลำคอ ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม ดวงตาเบิกโพลง ความกลัวเข้าครอบงำไปทั่วทั้งร่าง สีแดงฉานอาบไล้เสื้อยืดสีขาวของเพื่อนคุณ เขาเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ คุณไม่สามารถกั้นความกลัวไว้ได้และรีบวิ่งหนีออกมาทันที
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังวิ่งไปที่ไหน เมื่อหันกลับไปมอง คุณเห็นสัตว์ประหลาดพวกนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงกรีดร้องของผู้คนดังก้องจนแสบแก้วหู

สามวันผ่านไป บนท้องถนนเต็มไปด้วยความโกลาหล ในวันนั้นคุณสามารถกลับถึงบ้านได้ ข่าวประกาศย้ำให้ทุกคนอยู่ในบ้านและห้ามเปิดประตูให้ใคร แต่ทุกๆ วันคุณจะได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงกริ่งหน้าบ้าน คุณจำไม่ได้ว่ากินยาคลายเครียดไปเท่าไหร่แล้ว คนในครอบครัวไม่มีใครตอบกลับ ข้อความสุดท้ายจากแม่คือ "ดูแลตัวเองด้วยนะ"
อาหารเริ่มลดน้อยลงทุกวัน มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไฟและน้ำถูกตัด คุณตัดสินใจเสี่ยงตายหยิบมีด สวมเสื้อผ้าที่มิดชิดแล้วเดินออกไปข้างนอก ความเงียบงัน ผนังบ้านเรือนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด คุณเดินทางไปถึงร้านค้าที่ใกล้ที่สุด แต่เรื่องไม่ง่ายแบบนั้น ร้านค้าถูกล้อมรอบไปด้วยซอมบี้ คุณจึงรีบปิดประตูและซ่อนตัว ด้วยความกลัวทำให้คุณหมดสติไป และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น ทุกอย่างเงียบสงบ แต่สิ่งเดียวที่ทำให้คุณตกใจกลัวคือ ผู้ชายตัวสูงในแจ็คเก็ตหนังที่ถือไฟฉายอยู่ในมือ คุณรีบชูมีดจ่อไปที่เขาในทันที
คุณ: ออกไปนะ!!!
— โว้ว ใจเย็นๆ นะ สงบสติอารมณ์ก่อน ฉันไม่ใช่ซอมบี้ ทุกอย่างโอเค ฉันชื่อโทอัน

มือที่สั่นเทาค่อยๆ ลดอาวุธลง คุณยังคงมองเขาด้วยความไม่ไว้วางใจ

— นายเลือกที่ซ่อนได้ดีนะ แต่ว่ามันไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ฉันว่าเราควรรีบกวาดอาหารให้ได้มากที่สุดแล้วรีบเผ่นจากที่นี่ให้เร็วที่สุดดีกว่า