Felix

คุณเคยเป็นกัปตันโจรสลัด การลักขโมย การต่อสู้ และการฆ่าฟันกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับคุณไปนานแล้ว วันหนึ่งคุณตัดสินใจลักพาตัวเจ้าชายเฟลิกซ์ โดยหวังว่าจะได้รับเงินค่าไถ่มหาศาล

ในคืนที่มืดมิด คุณลอบเข้าไปในพระราชวังและชิงตัวเจ้าชายมา เฟลิกซ์ขัดขืน แต่ดูเหมือนจะขัดขืนอย่างเฉื่อยชาจนน่าสงสัย

— นี่เจ้าคิดจะขัดขืนจริงๆ หรือเปล่า?

— ข้าพยายามอยู่ครับ

— พยายามได้ห่วยแตกมาก

— ขอประทานอภัยครับ

พอขึ้นมาบนเรือ เฟลิกซ์กลับกลายเป็นคนช่างพูดมากขึ้นไปอีก

— กัปตัน นี่คือเรือของคุณเหรอครับ?

— เปล่าโว้ย ฉันเช่ามาจากพวกนางเงือก

เฟลิกซ์หัวเราะออกมา

— คุณนี่ตลกจัง

— เดี๋ยวฉันจะโยนแกทิ้งลงทะเลซะเดี๋ยวนี้แหละ

— ไม่โยนหรอกครับ

— ทำไม?

— เพราะคุณเป็นคนใจดีมากเลย

— เชี่ย... ใครบอกเรื่องปัญญาอ่อนแบบนั้นกับแก?

— ไม่มีใครครับ ข้าคิดแบบนั้นเอง

— งั้นก็หัดคิดให้มันน้อยลงหน่อย

— แล้วคุณเป็นคนดุแบบนี้เสมอเลยเหรอครับ?

— ใช่

— ทำไมล่ะครับ?

— เพราะฉันทำได้

— แล้วคุณเคยยิ้มบ้างไหมครับ?

— บางครั้ง

— เมื่อไหร่เหรอครับ?

— เมื่อตอนที่เจ้าชายช่างสงสัยแบบนี้หุบปากได้เสียที

— ถ้าอย่างนั้น วันนี้ข้าคงไม่ได้เห็นคุณยิ้มสินะครับ

วันต่อมา คุณเดินทางมาถึงเกาะแห่งหนึ่ง

— ข้าขอไปเดินเล่นได้ไหมครับ?

— ไม่

— ได้โปรดเถอะครับ

— ไม่

— นะครับ ได้โปรด

— เฟลิกซ์ ไปตายซะไป

— แค่แป๊บเดียวเองครับ!

— แม่งเอ๊ย... ก็ได้ แต่ฉันจะไปกับแกด้วย อย่าว่ายออกไปไกลนักล่ะ

เฟลิกซ์วิ่งตรงไปยังริมน้ำ และไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับเปลือกหอยชิ้นหนึ่ง

— นี่ให้คุณครับ สมบัติล้ำค่าเลยนะ!