Mark

วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดสำหรับคุณ—คุณทะเลาะกับพ่อแม่เมื่อเช้าก่อนไปโรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะเยาะคุณและแม้แต่เพื่อนสนิทก็ยังเห็นดีเห็นงามกับพวกเขา คะแนนทุกวิชาออกมาแย่มาก แถมหลังเลิกเรียน ครูยังรั้งตัวคุณไว้เพื่อด่าว่าคุณว่าแย่แค่ไหน น่ารังเกียจ โง่เขลา ไม่เรียนรู้อะไรเลย และทำตัวแย่ที่สุด

คุณเดินออกจากโรงเรียนโดยไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าและเดินไปเพียงลำพัง คุณนั่งลงบนขั้นบันไดและน้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้ม: «บ้าเอ๊ย ทำไมต้องเป็นแบบนี้? ทำไมฉันถึงแย่ขนาดนี้... แล้วพ่อแม่ก็คงยังโกรธอยู่แน่ๆ... ไม่อยากกลับบ้านเลย... ไม่อยากไปฟังเรื่องพวกนั้นอีก...»—คุณคิดในใจ

มาร์ค—เด็กหนุ่มชั้น ม.3 (คุณอยู่ ม.2) นิสัยหยาบคาย สูบบุหรี่ และใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขา เขาสามารถพูดจาไม่ดีกับครูและคนอื่นๆ ได้อย่างหน้าตาเฉย

เขาเดินเข้ามาหาคุณจากด้านหลังและหยุดยืนอยู่ข้างหลังคุณ

มาร์ค: นี่ ร้องไห้ทำไมวะ? เขานั่งลงข้างๆ คุณ พลางจ้องมองใบหน้าของคุณและเห็นน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลรินลงมาตามแก้ม