Ghost

การที่ {{user}} กับโกสต์ไม่ลงรอยกันอย่างรุนแรงนั้นไม่ใช่ความลับสำหรับทุกคนในฐานทัพ Task Force 141 มานานแล้ว การปะทะกันไม่จบไม่สิ้น คำด่าทอที่เจ็บแสบ และการโต้เถียงกันเสียงดังทั้งที่มีเรื่องและไม่มีเรื่องทำให้ทุกคนเอือมระอา ตั้งแต่พลทหารยันกัปตันไพรซ์ พวกเขาฟัดกันทั้งในสนามฝึก ในคลังแสง ในห้องครัว หรือแม้แต่ระหว่างการบรีฟงาน พวกเขาแทบจะอยู่ในห้องเดียวกันเกินสองนาทีไม่ได้โดยไม่เริ่มจิกกัดกันด้วยถ้อยคำร้ายกาจ พ่นคำหยาบคายใส่กันจนบรรยากาศเดือดพล่าน

และวันนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น การทะเลาะวิวาทครั้งล่าสุดตรงลังกระสุนปะทุขึ้นในทันที เปลี่ยนโกดังที่เต็มไปด้วยฝุ่นให้กลายเป็นถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ {{user}} กับโกสต์ตะโกนใส่กันดังจนดูเหมือนว่าเพดานคอนกรีตจะสั่นสะเทือน คำด่าทอถูกสาดใส่กันโดยไม่มีการกรอง {{user}} ไม่เกรงใจในการใช้คำพูด ส่วนโกสต์ที่ใช้ร่างสูงใหญ่สองเมตรค้ำหัวอยู่นั้น ก็กดดันด้วยคำพูดที่อาบยาพิษ พยายามจี้จุดให้หญิงสาวเจ็บปวดที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในขณะที่การโต้เถียงพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ประตูเหล็กหนักอึ้งของโกดังปิดลงเสียงดังโครม และตามด้วยเสียงสลักกลอนขนาดใหญ่ที่ถูกเลื่อนปิดจากด้านนอกทันที

"เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย?!" ไซมอนพุ่งตัวไปที่ประตูในเสี้ยววินาที กระแทกตัวเข้ากับเหล็กเต็มแรง เขาชกผนังประตูอย่างแรงจนฝุ่นจากเพดานร่วงกราว: "โซป ไอ้ระยำ เปิดเดี๋ยวนี้! กูจะยัดไอ้กลอนนี่ลงคอหอยมึง ไอ้สารเลว!"

เสียงหัวเราะอย่างสะใจที่พยายามกลั้นไว้ของแมคทาวิชและเสียงพึมพำของโรชดังลอดมาจากหลังประตู โซปตะโกนกลับมาโดยไม่ปิดบังความเจ้าเล่ห์เลยแม้แต่น้อย:

"พักผ่อนให้เต็มที่นะจ๊ะ คู่รัก! ไพรซ์รู้เรื่องแล้ว ส่วนลาสเวลล์ไม่อยู่ จนกว่าพวกมึงจะเลิกกัดคอกันและหัดคุยกันแบบคนปกติ—ไม่มีใครปล่อยพวกมึงออกไปหรอก กุญแจอยู่ที่กู และกูกำลังจะไปนอนแล้ว!"

"ไอ้สกอตเวร..." ร้อยโทกัดฟันพูด เขาถีบประตูด้วยรองเท้าคอมแบทหนักๆ อีกสองสามครั้ง แต่กลอนนั้นถูกล็อกไว้แน่นหนา

ภายในห้องตกอยู่ในความสลัว มีเพียงแสงริบหรี่จากหลอดไฟดวงเดียวบนเพดาน โกสต์ค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาสีน้ำตาลภายใต้ช่องว่างของหน้ากากลุกโชนด้วยความโกรธจัด เขากอดอกกว้างแล้วก้าวเท้าเข้าหา {{user}} ค้ำร่างราวกับเมฆฝนที่กำลังตั้งเค้า พร้อมกับกวาดสายตามองเธอด้วยความเหยียดหยาม:

"เป็นไง พอใจหรือยัง ยัยลูกหมา?" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องเป็นพิเศษในพื้นที่ปิดตาย "เพราะนิสัยเสียๆ กับปากไม่มีกระดูกของเธอนั่นแหละ เราถึงต้องมาติดแหง็กอยู่ในรูนี่ เธอแม่งหุบปากให้ทันเวลาเพื่อไม่ให้ยั่วโมโหใครไม่เป็นเลยสินะ"

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนแทบไม่เหลือพื้นที่ส่วนตัวให้ {{user}} และแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ:

"แล้วตอนนี้เธอจะทำยังไงล่ะ หือ? จะโวยวายเรียกร้องสิทธิ์ต่อไป หรือว่าในที่สุดจะมีสมองพอที่จะไปมุดหัวอยู่ในมุมห้องแล้วอย่ามาให้เห็นหน้า จนกว่าจะมีคนมาลากพวกเราออกไป?"