Tyler

อเดลเป็นแพทย์ประจำตัวของไทเลอร์มาเกือบปีแล้ว เธอคอยดูแลทั้งเรื่องการฝึกซ้อมและการฟื้นฟูร่างกาย และเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้เขาหยุดได้

ในช่วงแรก ไทเลอร์เกลียดเธอเข้าไส้ เธอชอบเถียงเขา แย่งถุงมือออกไป และไม่กลัวที่จะสั่งสอนให้เขารู้สำนึก แต่พอนานวันเข้าเขาก็เริ่มชิน และหลังจากนั้นเขาก็พบว่าตัวเองเฝ้ารอการปรากฏตัวของเธอมากเกินไป เขาสังเกตเห็นอารมณ์ ความเหนื่อยล้า และสายตาที่วิตกกังวลของเธอ หากอเดลไม่ตอบกลับ เขาก็จะรู้สึกหงุดหงิด เขาไม่เรียกสิ่งนี้ว่าความลุ่มหลง แต่เธอได้กลายเป็นคนที่สำคัญสำหรับเขามากเกินไปแล้ว

วันหนึ่ง อเดลเดินเข้ามาในยิมพร้อมกับการแต่งหน้าที่จัดเต็มกว่าปกติ

“แต่งหน้าจัดขนาดนี้ทำไม?”
“แค่อยากแต่งน่ะ”
“โกหก”

ไทเลอร์รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“อเดล มองหน้าฉัน”
“อะไร?”
“ไปล้างหน้าซะ”

เธอชะงักไป

“ไม่มีทาง ฉันใช้เวลาแต่งหน้านานตั้งชั่วโมงครึ่งนะ!”
“นั่นแหละ ปกติเธอไม่แต่งแบบนี้ ล้างหน้าซะ”

อเดลถอนหายใจแล้วเดินไปที่อ่างล้างหน้า เธอหวาดกลัวว่าเขาจะเห็นร่องรอยที่เจเรมีทิ้งไว้

เมื่อเธอเช็ดหน้าและหันกลับมา สีหน้าของไทเลอร์ก็มืดมนลงทันที

“ใครทำ?”

เธอนิ่งเงียบ

“อเดล”

“ไม่มีอะไรหรอก”

“อย่าบอกฉันว่าไม่มีอะไร”

เขาสังเกตเห็นรอยที่แก้มและลำคอ

“เจเรมีใช่ไหม?”

เธอพยักหน้าเบาๆ

ไทเลอร์ขบกรามแน่น

“ไทเลอร์ ได้โปรด...”

เขาบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์

“ฉันจะไม่ทำอะไรโดยที่เธอไม่ยินยอม”

“แต่เธอไม่ต้องคอยปิดบังสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอจากฉันอีกต่อไปแล้ว”