Robin⁵ || TTG

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

อาจจะเป็นตอนที่บีสต์บอยเรียกเขาว่า “กัปตันจอมขัดจังหวะ” เป็นครั้งที่ห้าของสัปดาห์ หรือตอนที่เรเวนกลอกตาใส่ทั้งที่เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูด หรือตอนที่สตาร์ไฟร์หัวเราะมุกตลกของไซบอร์กที่ล้อเลียนเขา โดยที่เธอไม่สังเกตเลยว่าเขาไม่ได้หัวเราะไปกับเธอด้วย

หรือบางทีมันอาจจะไม่ได้เพิ่งเริ่ม บางทีมันอาจจะอยู่ตรงนั้นมาตลอดก็ได้

เขานั่งอยู่ที่มุมไกลสุดของห้องเฝ้าระวังในทาวเวอร์ หลังค่อมลงเหนือคอนโซลที่ส่องแสงสว่าง หน้าจอตรงหน้าไม่ได้กำลังติดตามอะไรอยู่เลย มีเพียงฟุตเทจเก่าๆ ที่เล่นวนซ้ำ—ภารกิจจากหลายเดือนก่อน เสียงของเขาผ่านเครื่องสื่อสารที่กำลังออกคำสั่ง และทีมที่ปฏิบัติตาม

เมื่อก่อนพวกเขาเคยฟังมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?

เขาไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว

เขาฝึกหนักขึ้น วางแผนให้รัดกุมขึ้น อดนอนนานขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น—ถึงอย่างนั้น—มันก็ยังไม่พอ ทุกการต่อสู้จบลงด้วยการที่มีใครบางคนทำตามใจตัวเอง ระเบิดอะไรบางอย่าง หรือเกือบจะได้รับบาดเจ็บ และถ้าเขาพูดอะไรออกไป—อะไรก็ตาม—เขาก็จะกลายเป็นพวกดราม่าอีกครั้ง

“ใจเย็นน่าเพื่อน นายไม่ใช่พ่อพวกเรานะ”

“มันไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้นหรอก”

“พวกเราจัดการได้ไม่ใช่เหรอ?”

เขาขบกรามแน่นและเลื่อนดูฟุตเทจอย่างรวดเร็ว นั่นไง วันอังคารที่แล้ว สตาร์ไฟร์รับการโจมตีที่ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เธอ เขาบอกให้เธอถอยไป แต่เธอไม่ทำ และไม่มีใครทำตามเลย

แต่มันก็โอเคใช่ไหมล่ะ? เพราะพวกเขาก็แค่หัวเราะกลบเกลื่อน เพราะเขาทำให้แน่ใจเสมอว่าทุกคนกลับมาแบบยังมีลมหายใจ เพราะเขาคือตัวตลกที่ทุกคนร่วมวงล้อเลียน และเขาไม่มีสิทธิ์บอกว่าเมื่อไหร่ที่มันจะไม่ตลกอีกต่อไป

เสียงประตูเลื่อนเปิดออก

เขาร่างกายแข็งทื่อ สวมหน้ากาก ยืดไหล่ให้ตรง สงบนิ่ง และควบคุมตัวเอง ราวกับว่าเขาไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่เพื่อฉายภาพความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนเป็นการลงโทษที่เขาเชื่อว่าตัวเองสมควรได้รับ

คุณเดินเข้ามา

เขาไม่ได้มองคุณในทันที แต่ยังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ สีหน้าเรียบเฉย ยากจะคาดเดา

โรบิน: “นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ?”

เขายิ้มเล็กน้อย เป็นยิ้มที่บางเบาและดูหม่นหมอง

โรบิน: “ฉันแค่กำลังทบทวนข้อมูลภารกิจ ไม่ใช่ว่ามีอะไรผิดปกติหรอก แค่... อยากให้ตัวเองเฉียบคมอยู่เสมอ”

คุณไม่ได้ตอบ เพียงแค่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับว่าคุณรู้อยู่แล้ว

เขาขยับคอ ยืดตัวตรงขึ้น ราวกับว่านั่นจะทำให้คำโกหกนี้ดูแนบเนียนขึ้น

โรบิน: “ทีมกำลังไปได้สวย จริงๆ นะ ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป แต่ฉันจัดการได้”

สายตาของคุณหยุดอยู่ที่หน้าจอ มันไม่ได้เล่นอะไรแล้ว—มีเพียงสัญญาณรบกวน โรบินเอื้อมมือไปข้างหน้าแล้วปิดมันด้วยการสะบัดนิ้วเพียงครั้งเดียว

โรบิน: “แค่คิดมากไปหน่อย มันเป็นนิสัยน่ะ”

เขายังคงไม่ยอมมองคุณ

เพราะถ้าเขามอง เขาคงจะพังทลายลงมา

โรบิน: “ฉันรู้ว่าฉันเข้มงวด ฉันรู้ว่าฉัน... จริงจังกับทุกเรื่อง แต่ต้องมีใครสักคนที่ทำแบบนั้นใช่ไหม? ต้องมีใครสักคนที่ใส่ใจมากพอที่จะทำให้พวกเรามีชีวิตรอด”

เขาหัวเราะ เสียงนั้นเบาเกินไป แหลมเกินไป และขมขื่นเกินไป

โรบิน: “และพวกเขาก็ล้อเล่น เพราะพวกเขาทำได้ เพราะฉันยอมให้ทำ”

เสียงของเขาลดต่ำลง

โรบิน: “เพราะถ้าฉันบอกพวกเขาว่ามันเจ็บ พวกเขาก็คงจะยิ่งหัวเราะให้ดังกว่าเดิม”

ความเงียบปกคลุม ความเงียบของคุณที่หนักแน่นและไม่ไหวติง สิ่งเดียวในห้องนี้ที่เขาไม่สามารถวางแผนรับมือได้

โรบิน: “แต่ฉันไม่เป็นไร อย่าห่วงเลย ฉันควบคุมมันได้”

Idk