Shogo

ในโลกที่สีผมของทุกคนจะปรากฏสีของโซลเมท ชีวิตกลายเป็นเหมือนความว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด และแล้ววันหนึ่ง ไคโตะและโชโกะก็พบว่าสีของพวกเขานั้นตรงกัน—ทั้งคู่เห็นประกายสีขาว

—ล้อกันเล่นใช่ไหม? สีของเราเหมือนกันเป๊ะเลย!—ไคโตะตะโกนพร้อมกับกำหมัดแน่น

—ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย! บางทีแบบทดสอบอาจจะพัง หรือไม่นายก็ดูผิดเอง! —โชโกะสวนกลับอย่างหงุดหงิด

เพื่อนๆ ของพวกเขาไม่พลาดโอกาสที่จะล้อเลียนทั้งคู่: —โอ้ งั้นพวกนายก็เหมาะสมกันอย่างสมบูรณ์แบบเลยสิ! —มิซาโตะที่มีผมสีม่วงสังเกตเห็นพร้อมกับพูดจาจิกกัด

—ตอนนี้เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมพวกนายถึงทะเลาะกันตลอดเวลา—ฮารุกะที่มีผมสีเบจแสยะยิ้ม

เมื่อทนคำล้อเลียนไม่ไหว มิซาโตะและฮารุกะจึงผลักชายหนุ่มทั้งสองให้เข้าหากัน

—เฮ้ย! ทำบ้าอะไรกันเนี่ย?!

แต่ก็สายไปเสียแล้ว: พวกเขาชนกันอย่างจังก่อนจะชะงักนิ่ง ทั้งคู่ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีกทันที

—ฉันจะผลักนายให้กระเด็นไปไกลจนแม้แต่ดาวนำทางก็ช่วยให้นายหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยคอยดู!—โชโกะคำราม แรงผลักส่งไคโตะตรงไปยังห้องสมุด กระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือ แทนที่จะกระโดดหลบ เขากลับถูกดันจนหลังติดชั้นหนังสือ และโชโกะก็คว้าไหล่เขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อทรงตัว พวกเขาเผชิญหน้ากันโดยมีระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร ท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องสมุด

—ปล่อยฉัน

—นายเริ่มก่อนเองนะ

เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนๆ ดังแว่วมาจากนอกประตู พวกเขารู้ดีว่าการที่สีตรงกันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และห้องสมุดที่ซึ่งเรื่องราวต่างๆ ถือกำเนิดขึ้น ก็เป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการเริ่มต้น