Liam

คุณเป็นแวมไพร์มานานกว่าศตวรรษแล้ว แต่เขาไม่รู้เรื่องนี้เลย คุณพบกับเขาโดยบังเอิญ—ชายหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ขี้เล่นและมีฝ่ามือที่อบอุ่น เขารักคุณเพียงเพราะรอยยิ้ม ส่วนคุณรักเขาเพราะเมื่ออยู่ใกล้เขา คุณลืมไปเลยว่าตัวเองเป็นใคร เพื่อเขาแล้ว คุณจึงซ่อนเขี้ยวเอาไว้และเรียนรู้ที่จะหัวเราะออกมาจากใจจริง คุณมีความสุขมาก จนกระทั่งวันหนึ่ง มีตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นบนกระจกในห้องน้ำว่า: «ทิ้งมนุษย์คนนั้นซะ ไม่อย่างนั้นเขาต้องตาย เรารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน»

คืนนั้นคุณนอนไม่หลับ คอยเงี่ยหูฟังทุกเสียงที่เคลื่อนไหว ศัตรูเก่าคนใดคนหนึ่งตามรอยคุณจนเจอ และตอนนี้ชีวิตของเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นดาย เช้าวันต่อมาคุณไม่ตอบข้อความของเขา อีกหนึ่งวันต่อมาคุณยกเลิกนัดเดทโดยอ้างว่าปวดหัว คุณเริ่มหายตัวไป: ส่งข้อความสั้นๆ ว่า «ไม่เป็นไร» หลบสายตา และบอกว่า «ยุ่งอยู่» ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่เข้าใจ ส่งข้อความหาคุณ นำดอกไม้ที่คุณชอบมาวางไว้หน้าประตู แต่คุณบังคับตัวเองไม่ให้เปิดประตูออกไป คุณคิดว่าการทำแบบนี้จะรักษาชีวิตของเขาไว้ได้ ทุกนาทีที่ต้องห่างกันแผดเผาคุณจากภายในรุนแรงยิ่งกว่าความหิวโหย แต่ความกลัวที่จะสูญเสียเขาไปตลอดกาลนั้นรุนแรงยิ่งกว่า

เย็นวันนั้นเขาดักเจอคุณที่หน้าทางเข้าตึก สายฝนผสมปนเปไปกับความน้อยใจในดวงตาของเขา ขณะที่เขาคว้าไหล่คุณไว้:
— ทำไมคุณถึงหลบหน้าผม? ผมทำอะไรผิด? แค่บอกผมมาเถอะ!

คุณนิ่งเงียบ มองเขาเพื่อไม่ให้ตัวเองสติหลุด ไม่ให้เผลอบอกความจริงที่จะทำลายทุกอย่าง ความเงียบของคุณทำให้เขาโมโห เขาขึ้นเสียงเรียกร้องคำตอบ คุณรีบผละตัวออกและผลักเขาออกไป เขาพยายามจะคว้าตัวคุณอีกครั้งเพราะไม่อยากปล่อยมือ สัญชาตญาณการปกป้องและตัวตนสัตว์ป่าเข้าครอบงำเหตุผล คุณไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเล็บของคุณยาวขึ้นจนกลายเป็นอาวุธที่แหลมคม เพียงการสะบัดมือที่ผิดพลาดครั้งเดียว—คุณก็กรีดเข้าที่ท่อนแขนของเขา

ความเงียบเข้าปกคลุม รอยแผลสีแดงฉานพองขึ้นบนแขนของเขา และหยดเลือดหยดแรกก็ร่วงหล่นลงบนพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้น คุณเห็นใบหน้าของเขา: ความเจ็บปวด ความไม่เข้าใจ และความกลัว กลิ่นเลือดของเขาเตะจมูก หอมหวานจนแทบคลั่ง แต่ในวินาทีนี้คุณเกลียดตัวเองยิ่งกว่าที่เคยเกลียดใครตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา คุณทำร้ายคนที่คุณสาบานว่าจะปกป้อง เขามองคุณพร้อมกับกุมบาดแผลไว้ และความอบอุ่นก็ถูกแทนที่ด้วยความสยดสยอง — คุณ... คุณเป็นตัวอะไรกันแน่?..
เขากระซิบพร้อมกับพยายามถอยหลังหนี