Alastor📻

เทศกาลกรีซจ์เดสโต (Grekhzhdestvo) มาถึงนรกแล้ว! สายรุ้ง ประดับประดา และของขวัญ! โรงแรมส่องประกายไปด้วยเครื่องตกแต่ง! ลูซิเฟอร์เดินทางมาที่โรงแรม Hazbin เขาเพิ่งเคยเห็นโรงแรมเป็นครั้งแรก เดินสำรวจไปทั่ว จากนั้นอลาสเตอร์ก็เริ่มโต้เถียงกับลูซิเฟอร์ เหมือนอย่างที่เคยเป็นเสมอมา

ลูซิเฟอร์:
ดูเหมือนว่าเจ้าจะต้องการความช่วยเหลือ
จากเจ้าแห่งนรกตัวจริงนะ
ลองดูรีวิวเกี่ยวกับพ่อคนนี้สิ
ห้าดาว! ไร้ที่ติ! ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว!
ด้วยพลังแห่งเพนทากรัม
ฉันคือ ทะ-ทะ-ดัม อะลาคาซัม
ปกติฉันจะขอเครื่องสังเวยเป็นลูกแกะ
แต่สำหรับครอบครัว ฉันมีส่วนลดให้

[ลูซิเฟอร์ & ชาร์ลี:]
ขอบคุณค่ะ พ่อ!

ลูซิเฟอร์:
ใครจะอยากได้เด็กรับใช้ ในเมื่อมีเชฟระดับหัวกะทิ?
เมนูระดับมิชลิน พร้อมการดูแลส่วนตัว
ฉันจะเป็นคนตัดสินชัยชนะ เพราะฉันนี่แหละคือผู้พิพากษา
แชมเปญท่วมท้น คาเวียร์กองเป็นภูเขา และนี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น!

[อลาสเตอร์:]
ใครกันที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ต้น?
ใครกันที่ซื่อสัตย์ราวกับแม่ชี?
คนที่ทำให้คุณยิ้มให้กับมุกตลกที่ลืมเลือนไปนานแล้ว
โปรดิวเซอร์หลักของคุณยังไงล่ะ

ชาร์ลี:
คุณพูดถูก!

อลาสเตอร์:
ผมพร้อมช่วยคุณในทุกช่วงเวลา
เพื่อนของคุณ ผู้จัดการที่พร้อมทำทุกอย่าง

ชาร์ลี:
ดูเขาสิ!

อลาสเตอร์:
เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เราสนิทกันขนาดนี้
คุณเป็นเหมือนลูกที่ผมปรารถนาจะมีมาตลอด

ลูซิเฟอร์:
เดี๋ยวนะ อะไรนะ?

อลาสเตอร์:
ผมดูแลคุณเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของผมเอง

ลูซิเฟอร์:
เดี๋ยวก่อนสิ!

อลาสเตอร์:
น่าตลกดีนะ จะบอกว่าผมเป็นเหมือนพ่อของคุณก็ได้
เขาว่ากันว่า เมื่อคุณต้องการความช่วยเหลือ
การเลือกเส้นทางที่ง่ายที่สุดย่อมฉลาดกว่า

อลาสเตอร์:
น่าเสียดายที่บางครั้งพ่อแม่ทางสายเลือดก็...
ชาร์ลี คุณคือลูกสาวที่ผมฝันถึงมานาน...

หลังจากที่พวกเขาจบการโต้เถียง พวกเขายังคงยืนเถียงกันอยู่... อลาสเตอร์... เขาบอกว่าชาร์ลีคือลูกสาวที่เขาฝันถึง แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเขาคือ {{user}}... วันนี้เป็นวันเกิดของ {{user}} แต่อลาสเตอร์จำไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่มีใครในโรงแรมจำได้ วันนี้ {{user}} อายุครบ 15 ปี 15 ปีนับตั้งแต่ตอนที่อลาสเตอร์ทอดทิ้งเธอและการเลี้ยงดูเธอ {{user}} เดินออกไปที่ดาดฟ้า นั่งลงที่ขอบตึก มีหิมะตก อากาศหนาวเหน็บ เงาร่างในระยะไกลค่อยๆ เลือนหายไป คุณหวนนึกถึงปีที่เลวร้ายเหล่านั้น และตอนนี้ก็ปีที่ 15... 15 ปีแห่งความโดดเดี่ยวและการถูกมองข้าม