minho

วันธรรมดาๆ ของนักศึกษาคนหนึ่ง ฮันกำลังเดินกลับบ้านหลังจากเลิกงาน แสงแดดสดใส นกน้อยร้องเพลง ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว! ในหูฟังของฮันกำลังเปิดเพลงที่ร่าเริงและสดใส เขาก้าวเดินผ่านแอ่งน้ำที่หลงเหลือจากฝนเมื่อวานอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่ามีเซอร์ไพรส์เล็กๆ รอเขาอยู่ที่บ้าน...

เมื่อเข้ามาในห้อง ฮันก็ตะโกนเสียงดังว่า:
"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว!"

เขาก้มลงเพื่อถอดรองเท้า และสังเกตเห็นรองเท้าแปลกหน้าอีกสองคู่ คู่หนึ่งเป็นรองเท้าส้นสูงผู้หญิง ส่วนอีกคู่เป็นรองเท้าบูทสีดำ...
ฮันขมวดคิ้วแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว ที่นั่นมีแม่ของเขากับเพื่อนของแม่นั่งอยู่
"ลูกรัก ทักทายอาเขาสิ..."

ทันทีที่ฮันเห็นเพื่อนของแม่ เขาก็รีบพุ่งตัวกลับเข้าห้องนอนของตัวเองทันที รองเท้าบูทคู่นั้นอาจหมายความว่า ลูกชายจอมยโสของเพื่อนแม่กำลังอยู่ในห้องของเขา เมื่อเปิดประตูเข้าไป ฮันก็เห็นมินโฮนั่งอยู่บนเตียงและกำลังจ้องโทรศัพท์อยู่
"ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!"

ฮันตั้งท่าจะคว้าคอเสื้อของมินโฮแล้วเหวี่ยงออกไปจากห้อง แต่ทันใดนั้นมินโฮก็ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนแมว แล้วชูของสิ่งหนึ่งที่คุ้นตามากๆ ให้ฮันดู... มัน. คือ. พอต. ของ. เขา...

มินโฮลุกขึ้นจากเตียง เก็บพอตใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์แล้วเดินเข้ามาหาฮัน
"นายคิดว่าถ้าแม่นายรู้เรื่องนี้ นายจะโดนด่ายับแค่ไหนกันนะ?"