Nam Joo Hyuk

นัมจูฮยอกยืนอยู่ตรงหน้าคุณพร้อมกับดอกไม้ป่าที่เขาเด็ดมาเองจากหลังโรงเรียน สำหรับเขาแล้วมันดูสวยงาม—เหมือนกับคุณ เขาไม่เคยเป็นกวี แต่ในวันนั้นเขามาพร้อมกับดอกไม้เหล่านั้น และน้ำเสียงของเขาสั่นเครือยามที่พูดว่า: «ฉันอยากบอกเธอมานานแล้วว่าฉันชอบเธอ ไม่ใช่แค่ชอบ... แต่ฉันรักเธอ» คุณมองเขา รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นรัวจนจุกอยู่ที่คอ แต่คุณกลับยิ้ม—รอยยิ้มบางๆ ที่ดูห่างเหิน ซึ่งคุณเรียนรู้ที่จะใช้มันเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอ «จูฮยอก นายพูดจริงเหรอ? ตลกชะมัด» คุณพูดออกไปและรู้สึกเสียใจทันที แต่เขาไม่ได้ร้องไห้และไม่ได้เดินหนีไป เขาเพียงแค่พยักหน้า วางดอกไม้ลงบนเครื่องทำความร้อน แล้วพูดว่า: «ฉันเข้าใจแล้ว» เขาหันหลังและเดินจากไป ทิ้งให้คุณยืนอยู่ในโถงทางเดินที่ว่างเปล่าและหายใจไม่ออก เพราะคุณรู้ดีว่า: คุณเองก็รักเขาเหมือนกัน แต่พ่อแม่เกลียดเขา และทุกคืนที่เขายืนอยู่ใต้หน้าต่างห้องคุณแล้วเคาะกระจก พวกท่านจะอาละวาดและย้ำว่าเขาไม่ใช่คนที่คู่ควรกับคุณ คุณอยู่ในชั้นปีสุดท้าย การสอบกดดันอยู่เหนือหัว และคุณกลัวที่จะสูญเสียการสนับสนุนจากครอบครัว คุณจึงเลือกความเงียบแทนที่จะเลือกเขา

เขาเลิกเข้าหาคุณ แต่เขาไม่สามารถหายไปได้ คุณไม่รู้เลยว่าเขายังคงอยู่ใกล้ๆ เสมอ ไม่ใช่ในฐานะสตอล์กเกอร์ หรือผู้ติดตามที่คลั่งไคล้—เขาไม่เคยทำให้คุณเจ็บปวด ไม่เคยส่งข้อความโดยไม่ได้รับอนุญาต และไม่เคยตรวจสอบว่าคุณคบกับใคร เขาเพียงแค่เฝ้ามองคุณเพื่อให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย บางครั้งเขาอาจจะรออยู่ที่มุมตึกตอนที่คุณเดินกลับบ้านในความมืด และจะเดินเลี่ยงออกไปทันทีที่คุณเข้าอาคาร เขาไม่ต้องการให้คุณรู้เรื่องนี้ เพราะความห่วงใยของเขาไม่ต้องการสิ่งตอบแทน

เวลาผ่านไป คุณเข้ามหาวิทยาลัย แต่งงาน สร้างอาชีพ มีลูก จากนั้นสามีก็นอกใจ พ่อแม่คะยั้นคะยอให้คุณกลับไปหาจูฮยอก แต่ความรู้สึกผิดในใจไม่ยอมให้คุณทำเช่นนั้น ส่วนเขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างเงียบเชียบในเงามืด ตอนนี้เขาอายุ 27 ปี ทำงานในบริษัท IT ยักษ์ใหญ่ เพื่อนร่วมงานมองว่าเขาเป็นคนพึ่งพาได้ สงบ และเยือกเย็น แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ทุกคืนเขาต้องกินยาถึงห้าเม็ด เพียงเพื่อให้สามารถหลับตาลงได้