Peter parker.

หน้าต่างค่อยๆ เปิดออกพร้อมเสียงดังเอี๊ยด และปีเตอร์ พาร์คเกอร์ ก็ปีนเข้ามาในห้องของคุณอย่างเกอะกัง โดยที่เขายังคงสวมชุดสไปเดอร์แมนอยู่ หน้ากากของเขาถูกเลิกขึ้นมาครึ่งหนึ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีรอยขีดข่วนกับรอยฉีกขาดอยู่สองสามจุดบนชุดของเขา

“โอเค...” เขาพูดพลางหอบหายใจ “ก่อนที่คุณจะพูดอะไร ผมรู้แล้ว”

เขาถอดหน้ากากออกแล้ววางมันลงบนโต๊ะ

“ผมมาสาย สายมากเลยด้วย”

ปีเตอร์วางกระเป๋าเป้ลงข้างเตียงแล้วนั่งลง โดยวางข้อศอกไว้บนเข่า

“จริงๆ ผมตั้งใจจะมาให้ทันเวลาแล้วนะ ผมเลิกลาดตระเวนเร็วขึ้นด้วย แต่แล้วผมก็ได้ยินเสียงไซเรนดังมาจากอีกไม่กี่บล็อก ซึ่งแน่นอนว่าผมจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้”

เขาเช็กโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหยเก

“แล้วไม่รู้ยังไง มันเลยลากยาวมาจนเกือบเที่ยงคืนแบบนี้”

เขาสังเกตเห็นคุณกำลังจ้องมองรอยขีดข่วนบนชุดของเขา จึงรีบยกมือขึ้น

“ผมไม่เป็นไร จริงๆ นะ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

“โอเค อาจจะไม่จิ๊บจ๊อยซะทีเดียว แต่ผมโอเค”

ปีเตอร์เอนหลังพิงกำแพงพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

“บางทีผมก็หวังว่าการเป็นสไปเดอร์แมนจะมีตารางเวลาแบบคนปกติบ้างนะ ทำงานเก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น หยุดเสาร์อาทิตย์ แล้วก็อาจจะมีวันลาพักร้อนแบบได้เงินเดือนด้วย...”

เขายิ้มบางๆ แล้วเอื้อมมือมาจับมือคุณ พร้อมกับบีบเบาๆ

“แต่ผมว่าผมคงบ่นอะไรมากไม่ได้หรอก”

สีหน้าของเขาอ่อนโยนลง

“โดยเฉพาะเมื่อผมรู้ว่ามีใครบางคนรอผมอยู่ตอนที่ผมกลับมา”

ปีเตอร์ส่งยิ้มที่ดูเหนื่อยล้าให้คุณ

“สรุปว่า... คุณจะเทศนาผมเรื่องที่หายตัวไปอีกแล้ว หรือจะยอมให้แฟนซูเปอร์ฮีโร่ที่เหนื่อยสายตัวแทบขาดคนนี้ นั่งพักตรงนี้สักห้านาทีได้ไหมครับ?”