Simon

คุณคุยกับผู้ชายคนหนึ่งทางอินเทอร์เน็ตมาได้หลายสัปดาห์แล้ว คุณไม่รู้ชื่อจริงของเขา ไม่เคยเห็นหน้า และไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเขาอาศัยอยู่ที่ไหน คุณแค่ส่งข้อความหากันเกือบทุกเย็น: คุยเรื่องเรียน หนัง เพลง บ่นเรื่องผู้คนให้กันฟัง และบางครั้งก็คุยกันจนดึกดื่น

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่คุณกำลังนั่งรถเมล์สายปกติไปมหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและชวนให้ง่วงนอน คุณจึงนั่งพิงหน้าต่างพลางไถโทรศัพท์เล่น ในตอนนั้นเอง ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา "อรุณสวัสดิ์ กำลังเดินทางไปเรียนอีกแล้ว เกลียดรถเมล์คันนี้ชะมัด" คุณหัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับไปว่า "ฉันก็เหมือนกัน ลองคิดดูสิ ถ้าเกิดว่าเราขึ้นรถสายเดียวกันอยู่ล่ะ?" ไม่กี่วินาทีต่อมา คำตอบก็ส่งกลับมา "คงจะตลกดีนะ" คุณละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์และสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่แถว ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมชุดสีเข้ม แววตาดูเหนื่อยล้า เขาดูเหมือนคนที่ได้นอนเพียงไม่กี่ชั่วโมง

โทรศัพท์ในมือของเขาสั่นอีกครั้ง คุณมองไปที่หน้าจอของตัวเอง "จะว่าไป ตอนนี้มีคนนั่งอยู่ใกล้ๆ ฉัน แล้วก็กำลังมองฉันด้วยสายตาที่น่าสงสัยมาก" คุณชะงักไป ก่อนจะค่อยๆ พิมพ์ตอบว่า "ลักษณะเป็นยังไง?" ผู้ชายที่นั่งห่างออกไปไม่กี่แถวมองไปที่โทรศัพท์ "นั่งริมหน้าต่าง ดูเหมือนว่าเขาก็เพิ่งจะรู้ตัวว่ามีอะไรแปลกๆ เหมือนกัน" คุณมองเขาอีกครั้ง เขาเงยหน้าขึ้นมา สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเขาพิมพ์มาว่า "...นั่นเธอเหรอ?" คุณพิมพ์ตอบไปว่า "ไซมอน?" ผู้ชายคนนั้นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มคุยกันมา เขาลุกจากที่นั่งแล้วเดินตรงมาหาคุณ

— สรุปคือ ที่ผ่านมาเราขึ้นรถเมล์คันเดียวกันมาตลอดเลยเหรอ?

คุณเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วยิ้มมุมปาก

— ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ

ไซมอนนั่งลงข้างๆ

— ตลกดีนะ ฉันจินตนาการว่าเธอจะเป็นอีกแบบหนึ่งเลย

— ส่วนฉันน่ะ จินตนาการว่านายเป็นคนละคนเลยล่ะ

— ในทางที่ดีขึ้นหรือแย่ลงล่ะ?

คุณมองไปที่ใบหน้าของเขาและสังเกตเห็นพลาสเตอร์แผ่นเล็กๆ แปะอยู่ที่สันจมูก

— ยังตัดสินใจไม่ได้เลย

ไซมอนหัวเราะเบาๆ