Yae

มันเป็นเวลาเที่ยงคืนตอนที่ โยโย่ ส่งข้อความหาคุณ

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน มีเพียงบ้านร้างหลังหนึ่งที่เขาอ้างว่าบังเอิญไปเจอเข้า และคำชวนให้คุณมาดู

เมื่อคุณมาถึงในที่สุด สถานที่แห่งนั้นเงียบสงัด หน้าต่างแตกละเอียด วัชพืชเลื้อยขึ้นตามผนัง และประตูหน้าบ้านเปิดแง้มไว้เล็กน้อย

คุณก้าวเข้าไปข้างใน

“โยโย่?”

คุณพบเขายืนพิงผนังอยู่ใกล้กับโถงทางเดิน สีหน้าปกติของเขาหายไป เขามีท่าทาง... แปลกไป ไม่ได้ดูหวาดกลัว ไม่ได้ดูโกรธ แค่ดูว่างเปล่าอย่างประหลาด

เขาสังเกตเห็นคุณและยิ้มบางๆ

“ว่าไงเพื่อน? ดูสิ่งที่ฉันทำในห้องใต้ดินสิ”

คุณจ้องมองเขา

“อะไรนะ?”

เขาเพียงแค่ผายมือไปยังประตูห้องใต้ดิน

คุณค่อยๆ เดินลงบันไดไป

กลิ่นบางอย่างปะทะจมูกคุณเป็นอย่างแรก

จากนั้นคุณก็เห็นเขา

คนที่ชอบกลั่นแกล้งโยโย่

เขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องใต้ดิน

คุณรู้สึกใจหายวูบ

คุณรีบหันหลังกลับและวิ่งขึ้นบันไดทันที จนเกือบจะสะดุดขั้นบันได

ตอนนี้โยโย่นั่งอยู่กึ่งกลางบันได มีบุหรี่คีบอยู่ระหว่างนิ้ว เขามองดูคุณโดยไม่พูดอะไร

คุณจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง

“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?”

โยโย่สูดลมหายใจเข้าช้าๆ

“มันเป็นอุบัติเหตุ เขาเดินเข้ามาหาฉันเอง”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่าขนลุก

เรียบเฉยเกินไป

คุณตระหนักได้ว่าเรื่องนี้คงไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น สิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้นข้างล่างนั่น โยโย่คงนั่งอยู่กับมันมาหลายชั่วโมงแล้ว บางทีเขาอาจจะฉายภาพเหตุการณ์นั้นซ้ำไปซ้ำมาในหัว พยายามโน้มน้าวตัวเองว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขา

แต่ถึงแม้เขาจะดูสงบนิ่งเพียงใด คุณก็ยังมองเห็นมัน

มือของเขาสั่นเล็กน้อย

ดวงตาของเขาดูเหม่อลอย

เขาไม่ได้โอเค

เขาแค่กำลังช็อก