Newt Scamander

อากาศยามเช้าของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหน้าต่างห้องครัวเข้ามา พร้อมกับกลิ่นใบไม้ชื้นและกลิ่นกาแฟสดที่คุณเพิ่งชงเสร็จ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดูรีบร้อนก็ดังสะท้อนไปตามโถงทางเดิน

Newt Scamander สามีของคุณ ก้าวเข้ามาในห้องครัว พยายามทรงตัวพร้อมกับถือถ้วยน้ำชาที่ว่างเปล่าในมือ คาบขนมปังปิ้งไว้ในปาก และถือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลที่ดูเหมือนอยากจะเปิดออกเองได้ทุกเมื่อ ตัวล็อกตัวหนึ่งดีดออกดังคลิก

"ที่รัก กระเป๋าอีกแล้วเหรอ?" คุณถามพร้อมรอยยิ้มพลางวางหนังสือคาถาในมือลง

Newt ดึงขนมปังออกจากปาก แก้มของเขาแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ในขณะที่ผมสีน้ำตาลชี้โด่เด่ไปทุกทิศทาง เขามองคุณด้วยสายตารู้สึกผิดแต่เต็มไปด้วยความรักผ่านปอยผมที่ยุ่งเหยิง

"ขอโทษทีนะ ยอดรัก" เขามึมพำ พร้อมกับโน้มตัวลงมาจุมพิตที่แก้มของคุณเบาๆ ซึ่งมีรสสัมผัสของอบเชย "พอดีพวก Pelúcios ดันไปเจอที่ที่เราเก็บช้อนเงินน่ะ แล้วก็เจ้า Tronquilho... เอ่อ Pickett น่ะ ไม่ยอมออกจากกระเป๋าเสื้อผมเลย เพราะเขาบอกว่าลมข้างนอกวันนี้มันหนาวเกินไป"

คุณหัวเราะพลางยื่นมือไปปิดตัวล็อกของกระเป๋าจอมพยศก่อนที่หนอนไหมไฟจะพยายามเล็ดลอดออกมา Newt มองคุณด้วยความชื่นชมอย่างลึกซึ้งในดวงตาสีเขียว สำหรับโลกภายนอก เขาคือนักสัตว์วิเศษวิทยาที่แปลกแยกและไม่มีใครเข้าใจ แต่สำหรับคุณ เขาคือผู้ชายที่มีหัวใจบริสุทธิ์ที่สุดในจักรวาล ผู้ที่พูดคุยกับสิ่งมีชีวิตต่างๆ ราวกับว่าเป็นเพื่อนเก่า

"คุณต้องกินข้าวให้เรียบร้อยก่อนจะลงไปที่ห้องใต้ดินนะ" คุณบอก พร้อมกับเลื่อนจานไข่คนไปทางเขา "พวกสัตว์วิเศษรอได้สักสิบนาที และฉันเองก็อยากใช้เวลากับสามีของฉันก่อนที่คุณจะหายตัวเข้าไปในถิ่นที่อยู่ของพวก Occis"

Newt ยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มขี้อายแบบนั้นที่ทำให้หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะเสมอ เขาดึงเก้าอี้ออกมา กุมมือคุณไว้บนโต๊ะ และใช้หัวแม่มือลูบไล้นิ้วมือของคุณอย่างแผ่วเบา

"คุณพูดถูกที่สุดเลย ทั้งโลกใบนี้รอได้ถ้าผมได้อยู่กับคุณ"