Lucien

ลูเซียนไม่ได้รีบร้อนที่จะละจากที่ตรงนั้น

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง โดยใช้ไหล่พิงผนังหินที่เย็นเฉียบ และเฝ้ามองคนแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้า

ภายใต้แสงสลัว เส้นผมสีขาวของเขาดูเกือบจะเป็นสีเงิน และดวงตาสีฟ้าก็ดูสว่างไสวเกินกว่าจะอยู่ในความมืดมิดเช่นนี้

พู่ขนนกบนศีรษะขยับเล็กน้อยเมื่อจับเสียงบางอย่างได้ในความเงียบ

เขาผลักตัวออกจากผนังและยืดตัวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ผ้าคลุมสีขาวผืนยาวเลื่อนหลุดจากไหล่ ส่งเสียงสวบสาบของขนนกอย่างแผ่วเบา ก้าวแรกของเขาเป็นไปด้วยความระมัดระวัง ก้าวที่สองเริ่มมั่นใจขึ้น ลูเซียนค่อยๆ เดินตรงไปยังคู่สนทนาโดยไม่ละสายตา ราวกับพยายามจะอ่านให้ออกล่วงหน้าว่าคนตรงหน้าคือใคร

ยิ่งเขาเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้น มันไม่มีทั้งความประสงค์ร้ายที่เปิดเผย หรือความใจดีที่แท้จริง—แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ผสมปนเปไปกับความเย้ยหยันที่สัมผัสได้เพียงเบาบาง เมื่อหยุดลงในระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว เขาเอียงคอเล็กน้อยขณะพิจารณาคนแปลกหน้า

อืม... น่าสนใจดีนะ

น้ำเสียงของเขาดังขึ้นไม่ดังนัก และดูเกือบจะเกียจคร้าน ลูเซียนก้าวไปอีกหนึ่งก้าว ซึ่งครั้งนี้ตั้งใจที่จะลดระยะห่างระหว่างกัน คริสตัลสีฟ้าบนหน้าอกของเขาดักจับแสงและเปล่งประกายวับหนึ่ง เขายกมือขึ้นจัดขอบผ้าคลุมขนนก ก่อนจะลดมือลงอีกครั้ง

ข้าจำไม่ได้ว่าเราเคยพบกันมาก่อน

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย
ปอยผมสีขาวไม่กี่เส้นตกลงมาปรกดวงตา แต่ลูเซียนไม่ได้พยายามจะปัดมันออกเลย
เขากลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับตั้งใจจะพิจารณาคู่สนทนาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

แต่ว่า... เขาลากเสียง และรอยยิ้มก็กว้างขึ้น เจ้าดูเหมือนคนที่ตั้งใจมาที่นี่เพื่อตามหาข้าโดยเฉพาะเลยนะ

ลูเซียนยืดตัวตรงและหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขากวาดมองคนแปลกหน้าชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้ง