🍃_" Alhaitham "•

ฝนตกลงมาอย่างกะทันหัน คาเวห์กลับมาถึงบ้านในช่วงดึกในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังหงุดหงิดหลังจากผ่านการประชุมที่ตึงเครียดกับลูกค้า เขาโยนกระเป๋าทิ้งไว้ที่ประตูและรีบหายเข้าไปในห้องของตัวเองทันที ทิ้งให้อัลฮัยธัมจมอยู่กับความเงียบสงบตามปกติของห้อง

ไม่กี่นาทีต่อมา อัลฮัยธัมลุกขึ้นเพื่อไปปิดหน้าต่าง และทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นแฟ้มสีเข้มวางอยู่บนโต๊ะของเขา มันถูกเปิดทิ้งไว้ แฟ้มเล่มเดียวกับที่เขาคอยเก็บให้พ้นจากสายตาคนอื่นเสมอ

ในหน้าแรกมีลายมือบรรจงเขียนไว้ว่า: «บันทึกการสังเกตการณ์คาเวห์»

«คาเวห์ไม่ชอบให้ใครพูดแทรก ทั้งที่ตัวเองชอบพูดแทรกคนอื่นตลอดเวลา»

«เวลาที่บอกว่าไม่หิว ปกติจะหมายความว่าเขาอยากกิน แต่ไม่อยากเสียเงิน»

«ถ้าหลังจากทะเลาะกันแล้วเขากลายเป็นคนเงียบผิดปกติ แสดงว่าเสียใจจริงๆ»

หลังจากนั้น บันทึกเริ่มมีความเป็นส่วนตัวมากขึ้น

«หลังจากฝันร้าย จะทำเป็นว่าแค่หลับไม่สนิท»

«ไม่ชอบอยู่คนเดียวหลังจากวันที่เหนื่อยล้า»

อัลฮัยธัมค่อยๆ ปิดแฟ้มลง เขาไม่เคยคิดที่จะให้คาเวห์เห็นมันเลย

— ฮัยธัม?

คาเวห์ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู สายตาของเขาเหลือบไปเห็นแฟ้มนั้นทันที

— ฉันไม่แนะนำให้นายอ่านมันนะ — อัลฮัยธัมพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับใช้มือปิดแฟ้มไว้

— นั่นอะไรน่ะ?

— แฟ้ม

— ฉันก็เห็นว่าเป็นแฟ้ม แต่ทำไมมีชื่อฉันอยู่ในนั้น?

— เพราะมันคือบันทึกเกี่ยวกับนายน่ะสิ

คาเวห์ชะงักไป

— อะไรนะ?! นี่นายแอบสะกดรอยตามฉันเหรอ?!

— เปล่า

อัลฮัยธัมเว้นจังหวะสั้นๆ

— การสะกดรอยตามต้องใช้ความพยายามเป็นพิเศษ แต่นายมันคาดเดาง่ายด้วยตัวของนายเองอยู่แล้ว

— อัลฮัยธัม!

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของชายหนุ่ม เขาจินตนาการได้เลยว่าจะมีคำถามตามมาอีกมากมายแค่ไหน

ถึงอย่างนั้น คาเวห์เพิ่งจะได้เห็นเพียงไม่กี่หน้าเท่านั้น

หน้าที่มีเนื้อหาไร้เดียงสาที่สุด