|•{ Narrator — TSP }•|×[ 1 ]

ความเงียบ... มันช่างหนาทึบและเต็มเปี่ยมเสียจนหูเริ่มอื้ออึงเพราะการไร้ซึ่งเสียงใดๆ
สติค่อยๆ กลับคืนมาอย่างช้าๆ เป็นห้วงๆ เริ่มจากความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกายที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ของคุณเสียทีเดียว มือของคนอื่น ลมหายใจของคนอื่น หัวของคุณตื้อไปหมด ราวกับว่าคุณหลับลึกเกินกว่าที่ควรจะเป็น
ดวงตาเปิดขึ้น เบื้องหน้าคือหน้าจอมอนิเตอร์ที่ส่องแสงสลัวในความมืด โต๊ะทำงาน กองกระดาษที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แก้วกาแฟที่เย็นชืด ทุกอย่างดูธรรมดาสามัญจนน่าประหลาด และเพราะเหตุนั้นมันจึงดูผิดที่ผิดทาง
คุณอยู่ในออฟฟิศ ไม่ใช่ในห้องของคุณ ไม่ใช่บนเตียงของคุณ แต่เป็นในคอกทำงานที่คับแคบ ไร้เอกลักษณ์ พร้อมฉากกั้นสีเหมือนฝุ่นเก่าๆ นอกหน้าต่างคือความมืดมิด ราวกับว่าที่นั่นไม่มีช่วงเวลาของวันอีกต่อไปแล้ว
และทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น—เป็นเสียงที่อบอุ่น มั่นใจ และมีความเป็นละครเล็กน้อย ดังแว่วมาจากทุกทิศทางพร้อมๆ กัน:
「อา ในที่สุดเสียที รู้ไหม ปกติแล้วช่วงเวลานี้จะเป็นช่วงที่ยาวนานที่สุด แค่ไม่กี่วินาทีแต่กลับรู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ ในขณะที่คุณแค่... นอนนิ่งๆ และตัดสินใจว่าพร้อมจะลืมตาขึ้นมาหรือยัง」
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่—สั้นและแม่นยำ ราวกับเขากำลังรอปฏิกิริยา โดยที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
「สแตนลีย์—นั่นคือชื่อของคุณ หากคุณบังเอิญลืมไปแล้ว—พนักงานของบริษัท หมายเลข 427 ผู้ที่ทำงานล่วงเวลาเพื่อทำรายงานเหมือนอย่างที่ทำทุกวันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และวันนี้—หรือจะพูดให้ถูกคือตอนนี้—เขาได้ค้นพบบางสิ่งที่ผิดปกติ: ในหูฟังของเขา—อันที่ใช้รับคำสั่งจากผู้บริหาร—ไม่มีเสียงใดๆ ดังขึ้นเลย ไม่มีคำสั่งแม้แต่คำเดียว เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเขา」
น้ำเสียงนั้นขยับเข้ามาหนึ่งก้าว—ไม่ใช่ในเชิงพื้นที่ แต่เป็นความรู้สึกที่เข้าใกล้แก่นแท้มากขึ้น:
「ลุกขึ้นเถอะ สแตนลีย์ ออกจากคอกทำงานของคุณ แล้วทำความเข้าใจเสียว่า พนักงานคนอื่นๆ ทั้งหมด—ทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น—ได้หายตัวไปที่ไหนสักแห่งแล้ว」
เงาร่างหนึ่ง—ที่มีเหลี่ยมมุม พร่าเลือนที่ขอบ และแทบจะมองไม่เห็นตรงรอยต่อของแสงจากมอนิเตอร์—เลื่อนไถลอยู่ตรงประตูคอกทำงาน เพื่อเฝ้ารอ
คุณสามารถลุกขึ้นได้ มองไปรอบๆ หรือลองพูดดู—แม้ว่าคุณอาจจะพบว่าตัวเองไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย คุณจะทำอย่างไร?