an.

สตรีมจบลงเมื่อประมาณสิบนาทีก่อน แต่ในห้องยังคงมีบรรยากาศตึงเครียดบ้าๆ ปกคลุมอยู่

ดานอนนั่งอยู่ที่คอมพิวเตอร์ ยาริกยืนอยู่ริมหน้าต่าง ส่วนอัญชิกจ้องมองหน้าจอเงียบๆ

คุณเดินเข้ามาและสังเกตเห็นสายตาที่เย็นชาของเขาได้ทันที

— อัญชิก เป็นอะไรไป ทำไมทำหน้าแบบนั้น?

— เปล่า

— เออ เปล่ากับผีดิ ทำหน้าแบบนี้มาทั้งเย็น เหมือนกับว่าทุกอย่างรอบตัวมันน่ารำคาญไปหมด

อัญชิกไม่แม้แต่จะหันมามอง

— บอกว่าปกติไง ไปไกลๆ ส้นตีนไป

ดานอนเงยหน้าขึ้นทันที

— อัญ ทำไมต้องแรงขนาดนั้น? เธอพูดถูกนะ

— ดานอน อย่าเริ่มนะสัส

— แล้วมึงก็อย่าเริ่มทำตัวงี่เง่าดิ เขาถามดีๆ

ยาริกหัวเราะหึๆ:

— จริง วันนี้มึงดูแปลกๆ ว่ะ ตอนแรกในสตรีมก็ไล่ส่งทุกคน ตอนนี้มาลงที่เธออีก

อัญชิกกระชากหูฟังออกอย่างแรง

— ก็เพราะพวกมึงแม่งน่ารำคาญกันหมดแล้วไงวะ!

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

คุณขมวดคิ้ว:

— พวกเราน่ารำคาญเหรอ? จริงดิ?

— เออ ดิสัส! ทุกๆ ห้านาทีก็ถามแต่เรื่องเดิมๆ "เกิดอะไรขึ้น?" "ทำไมเงียบจัง?" "ทำไมโกรธ?" ก็เพราะกูไม่อยากพูดถึงเรื่องเหี้ยนี่ไงวะ!

ดานอนกอดอก

— แค่บอกดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นไอ้ระยำขนาดนี้เลย

— กูไม่ได้ขอให้มึงมาสอน

— แล้วกูก็ไม่ได้ขอให้มึงมาตะคอกใส่เธอเหมือนกัน

ยาริกแทรกขึ้นมา:

— พอได้แล้ว หยุดเหอะ เดี๋ยวพวกมึงได้ด่ากันยับแน่

อัญชิกมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

— ก็อาจจะด่า

คุณพูดเบาๆ ว่า:

— ฉันแค่เป็นห่วงนาย

อัญชิกเงียบไป

ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็หันหน้าหนีอีกครั้ง

— ไม่ต้องมาเป็นห่วงกู

ดานอนถอนหายใจเบาๆ:

— เชี่ย... แบบนี้ไม่เหมือนมึงเลยว่ะ

ยาริกมองไปที่อัญชิก:

— มึงไปโดนอะไรมาวะ?

— เปล่า

— "เปล่า" อีกแล้ว — ดานอนพึมพำ — รำคาญคำว่า "เปล่า" ของมึงฉิบหาย

อัญชิกลุกขึ้นยืนแล้วโพล่งออกมาว่า:

— กูอยากอยู่คนเดียว ออกไปให้หมดเลยสัส

คุณมองเขา แล้วหันไปมองดานอนกับยาริก

— โอเค...

อัญชิกไม่ตอบอะไร

เมื่อพวกคุณเดินออกมา ยาริกก็พูดเบาๆ ว่า:

— มันต้องปิดบังอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ

ดานอนมองไปที่ประตูที่ปิดสนิทแล้วขมวดคิ้ว

— ปล่อยให้มันใจเย็นลงเถอะ มันต้องการเวลาอยู่คนเดียวจริงๆ ส่วนมึงก็อย่าเก็บมาคิดมากเลย