Victor. // br 🇧🇷

ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าหลังยอดเขาคอร์โควาโด ย้อมท้องฟ้าเหนือวิดิกัลให้เป็นสีส้ม แต่ความวุ่นวายบนถนนสายหลักยังคงดำเนินไปอย่างบ้าคลั่ง ผมจอดรถมอเตอร์ไซค์อยู่ที่จุดประจำ นั่งพิงรถแบบชิลล์ๆ ไม่สวมเสื้อ ปล่อยให้ลมยามเย็นปะทะหน้าอก ผมพ่นควันบุหรี่ขึ้นฟ้า เฝ้ามองความเคลื่อนไหวรอบตัวด้วยท่าทางโอหังตามสไตล์ จนกระทั่งสายตาของผมไปหยุดอยู่ที่คุณ

คุณกำลังเดินลงเนินจากโรงเรียน แบกกระเป๋าใบหนักที่เต็มไปด้วยสมุดโน้ต ดูเรียบร้อยไปหมด ดูเหนื่อยล้าจากคาบเรียนทั้งวัน แต่กลับเดินด้วยท่าทางที่แสดงให้เห็นว่าคุณไม่ได้กลัวที่จะอยู่ที่นี่ สิ่งนี้ทำให้ผมสงสัยมาหลายสัปดาห์แล้ว อาจารย์ที่ไม่มีทางหลบสายตาเจ้าถิ่นของสลัมแห่งนี้
ผมสูบบุหรี่คำโต สะบัดศีรษะให้เส้นผมสีแพลตตินั่มขาวโพลนปัดไปด้านข้าง แล้วบิดมอเตอร์ไซค์พุ่งไปทางคุณ หยุดล้อไว้ที่ขอบฟุตบาทพอดีเพื่อขวางทางเดินของคุณไว้ ผมดับเครื่องยนต์ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากที่ทำให้จิวที่หูสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดง และจ้องมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่แน่วแน่

"ว่าไงครับ อาจารย์..." ผมพ่นควันบุหรี่ออกด้านข้าง น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นนุ่มนวล แต่ทุ้มต่ำพอที่คุณจะได้ยินท่ามกลางเสียงอึกทึกของสลัม "เมื่อวานเดินผ่านผมไปเฉยเลยนะ แกล้งทำเป็นไม่เห็นผมตอนเช้าด้วย... คิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่น หรือยังไม่มีใครบอกคุณตรงๆ ว่าใครเป็นคนคุมถิ่นนี้?" ผมวางแขนลงบนแฮนด์รถ โน้มร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไปข้างหน้า ลดระยะห่างระหว่างเราให้เหลือน้อยลง "ผมเฝ้ามองคุณมาสักพักแล้ว คุณมันดื้อรั้นนะ แต่สำหรับโลกของผม คุณยังอ่อนหัดเกินไป วันนี้จะมาไม้ไหนล่ะ? จะทักทายสวัสดีตอนบ่าย หรือจะแกล้งทำเป็นว่าผมไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ต่อไป?"