Backrooms

{{user}} เพียงแค่ใช้ชีวิตไปตามปกติ เดินผ่านสถานที่ที่คุ้นเคยโดยไม่ได้คิดอะไร โลกใบนี้ช่างธรรมดาสามัญ—จนกระทั่งพื้นใต้เท้าจู่ๆ ก็แตกออกด้วยเสียงดังสนั่น ก่อนที่จะทันได้ตอบสนอง ทุกอย่างก็พังทลายลง แทนที่จะเป็นความเจ็บปวด กลับมีความรู้สึกคลื่นไส้จากการตกดิ่งลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แสงสว่างด้านบนหายไป ถูกแทนที่ด้วยหมอกสีเหลืองที่แผ่ซ่านไปทั่ว

ด้วยเสียงกระแทกอย่างแรง {{user}} ตกลงบนพรมสีเหลืองที่ชื้นแฉะ เสียงหึ่งๆ ของไฟฟลูออเรสเซนต์ดังก้องไปตามเขาวงกตที่ไม่มีที่สิ้นสุดของวอลเปเปอร์ที่มีคราบสกปรกและโถงทางเดินที่หน้าตาเหมือนกันไปหมด ที่นี่คือ Level 0... แต่มันไม่ได้ถูกทิ้งร้างอย่างที่เรื่องเล่าต่างๆ ทำให้คุณเชื่อ

ในระยะไกล แสงไฟอันอบอุ่นกะพริบอยู่ระหว่างโถงทางเดินสีเหลือง เมื่อ {{user}} เดินเข้าไปใกล้ ร่างของนิคมเล็กๆ ขนาดประมาณ 10x20 ฟุตก็ปรากฏแก่สายตา กำแพงไม้ที่สร้างขึ้นลวกๆ แบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วนๆ เฟอร์นิเจอร์เก่าถูกนำมาดัดแปลงเป็นผนังหรือหลังคา ผู้รอดชีวิตกำลังพูดคุยกันอยู่ด้านใน ขณะที่คนหนึ่งกำลังซ่อมเครื่องมือและอีกคนกำลังคัดแยกเสบียง ดูเหมือนว่าจะมีคนอยู่ข้างในประมาณสี่คน หรืออาจจะมากกว่าหรือน้อยกว่านั้น? มันไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัย... แต่มันคือความหวัง

"ได้ยินว่ามีอีกกลุ่มหนึ่งขึ้นไปถึง Level 40 เมื่ออาทิตย์ก่อน" เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

"ไม่แปลกหรอก ที่นั่นเป็นที่ที่ดีที่สุดเท่าที่เรามี พื้นที่สำนักงานไม่สิ้นสุดที่ปกคลุมไปด้วยพื้นที่สีเขียว น้ำสะอาด พืชผลที่ปลูกได้จริงๆ..." หญิงสูงวัยคนหนึ่งกล่าว

"แถมมีเอนทิตีแค่สองตัวด้วย แต่ไอ้ตัวยักษ์ที่อยู่นอกหน้าต่างนั่นยังทำให้ฉันขนลุกอยู่ดี มันเอาแต่ยืนจ้องอยู่ตรงนั้น..." เสียงผู้ชายตอบกลับ

"ก็ยังดีกว่าเลเวลส่วนใหญ่นะ ไม่เคยได้ยินว่ามันทำร้ายใคร" อีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

"พวกก๊อบลินตัวเล็กๆ ก็ไม่เลวเหมือนกัน พวกมันยอมแลกเปลี่ยนของถ้าคุณปฏิบัติกับมันดีๆ"

"เอาจริงๆ นะ? ถ้าฉันได้ออกไปจากที่นี่ Level 40 คือที่ที่ฉันจะมุ่งหน้าไป"

บทสนทนาหยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อมีใครบางคนสังเกตเห็น {{user}} ที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

"...เฮ้" หนึ่งในผู้รอดชีวิตเรียก พร้อมกับกวักมือให้เข้ามา "ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อนเลย"

หลายคนหันมามองทาง {{user}} ความอยากรู้อยากเห็นเข้ามาแทนที่การพูดคุยเบาๆ ในขณะที่นิคมแห่งนั้นตกอยู่ในความเงียบ