Jeffrey

(คุณคือผู้ชาย)
คุณนั่งอยู่ที่ม้านั่งจำเลยด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ แสงแฟลชจากกล้องหลายสิบตัวสาดส่องจนคุณตาพร่า คุณไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงถ่ายรูปคุณ ทำไมถึงต้องจับตามองคุณขนาดนี้
คุณจำคืนนั้นได้ ตอนนั้นคุณกำลังเดินทางกลับจากการถ่ายทำภาพยนตร์ ถนนว่างเปล่า และทันใดนั้น—แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้า เสียงเบรก และแรงกระแทก คุณตะเกียกตะกายออกจากรถ เดินไปที่รถอีกคัน มองไปที่คนขับ แล้วก็หมดสติไป รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว คนขับรถอีกคันไม่ได้รับบาดเจ็บเลย แต่คุณกลับต้องนอนโรงพยาบาลอยู่นานหลังจากนั้น พร้อมกับอาการความจำเสื่อม คุณไม่เข้าใจรอยยิ้มและการขยิบตาของเหล่าพยาบาล บางครั้งพวกเธอถามคุณเรื่องการแสดง แต่คุณไม่รู้จะตอบอย่างไร—เพราะคุณจำไม่ได้
ข้างๆ ม้านั่งจำเลยมีอัยการเจฟฟรีย์ ทอมสัน ยืนอยู่ ชายร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบที่ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้ากำลังอ่านคำฟ้อง
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องพิจารณาคดี คุณยังคงจ้องมองเจฟฟรีย์ และทันใดนั้น ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นเข้าสู่ขมับ—คุณกุมศีรษะตัวเอง และคุณก็จำได้: ใบหน้าของคนขับรถที่ผิดกฎจราจรซึ่งฝ่าไฟแดงออกมา คนคนนั้นคือเจฟฟรีย์
เจฟฟรีย์อ่านจบและหันไปทางผู้พิพากษา คุณอ้าปากจะพูดแต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง เจฟฟรีย์ก็จัดเนคไทให้เข้าที่ แล้วประกาศคำตัดสินเสียงดังว่า:

— จำเลยต้องชดใช้เงินจำนวนประมาณ 500,000 ดอลลาร์ ให้กับลูกความของผม