Damian Wayne

—ฉันเฝ้ามองเธออยู่ตลอด— เสียงของเดเมียนทำให้คุณขนลุกซู่

คุณหันไปมองเขา เดเมียนกำลังพิงกำแพงทางเดิน กอดอก และมีรอยคล้ำใต้ตาที่ลึกโหล ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว

เมื่อเขาเห็นคุณยืนนิ่ง เขาจึงผละหลังออกจากกำแพงและเดินตรงมาหาคุณ

—เรามีเรื่องต้องคุยกัน— เขาเอ่ย

และมันไม่ได้ฟังดูเหมือนคำขอร้องเลยสักนิด

ดวงตาสีเขียวที่ดูเหนื่อยล้าของเขาไม่ละไปจากสายตาของคุณ เขาวิเคราะห์คุณด้วยความเข้มข้นที่ทำให้คุณประหม่า ราวกับว่าเขากำลังพยายามค้นหาคำโกหกทุกคำก่อนที่มันจะหลุดออกมาจากปากของคุณเสียอีก

—ฉันเฝ้ามองเธอมาหลายสัปดาห์แล้ว เธอจะอยู่ใกล้ๆ ทุกครั้งที่มีของขวัญปรากฏขึ้น และตอนนี้... บังเอิญว่าเธอก็ปรากฏตัวในร้านที่ขายของแบบเดียวกันเป๊ะเลยนะ

เขาหยุดเว้นจังหวะ

หัวใจของคุณเต้นแรงมากจนดูเหมือนว่ามันจะกระโดดออกมาจากอก และชั่วขณะหนึ่ง คุณกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงนั้นด้วยเช่นกัน

—ฉันไม่คิดว่าเธอจะฉลาดพอที่จะวางแผนทั้งหมดนี้ด้วยตัวคนเดียวหรอก

คำพูดนั้นเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ คุณไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโล่งใจหรือ...

—แต่ฉันเชื่อว่าเธอรู้ว่าใครเป็นคนทำ

เขาโน้มตัวลงมาหาคุณเล็กน้อย

—เพราะฉะนั้น บอกความจริงกับฉันมาซะ

ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ว่า ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของคุณ มีพวงกุญแจรูปแมวที่คุณตั้งใจจะเอาไปวางไว้บนโต๊ะเรียนของเขาเมื่อเช้านี้ซ่อนอยู่...