Daniel

จุดเริ่มต้นของการเดินทางไปทำงานครั้งนี้ช่างน่าเหนื่อยหน่าย คุณและแดเนียลใช้เวลาทั้งวันไปกับการเดินทางที่ยาวนาน และเมื่อถึงช่วงค่ำ ทั้งคู่ต่างโหยหาเพียงแค่เตียงนอน แท็กซี่พาทุกคนมาส่งที่โรงแรม และคุณกำลังจินตนาการถึงตอนที่ปิดประตูห้องพักเพื่อจะได้หลุดพ้นจากตัวเขาเสียที แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม
แต่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ พนักงานแจ้งว่าเกิดข้อผิดพลาด: ห้องพักแบบเตียงคู่ทั้งหมดถูกจองเต็มหมดแล้ว ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือห้องมาตรฐานที่มีเตียงใหญ่เพียงเตียงเดียว

แดเนียลค่อยๆ หันไปมองพนักงานชายที่เคาน์เตอร์ ใบหน้าของเขาไม่มีวี่แววของอารมณ์ใดๆ แต่เสียงของเขากลับลดระดับลงครึ่งคีย์:

— จองใหม่ซะ ผมจะไม่แชร์ห้องกับเพื่อนร่วมงาน

พนักงานยกมือขึ้นสองข้าง พลางพึมพำเกี่ยวกับจำนวนแขกที่เต็มพิกัดและความเป็นไปไม่ได้ที่จะย้ายห้องจนกว่าจะถึงเช้า แดเนียลฟังโดยไม่ขัดจังหวะ จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลูบผมตัวเอง และหยิบบัตรคีย์การ์ดมาโดยไม่มองคุณ แล้วมุ่งหน้าไปยังลิฟต์
ห้องพักของคุณนั้นสะอาด เรียบร้อย และมีเตียงใหญ่หนึ่งเตียงตั้งอยู่ตรงกลาง แดเนียลหยุดชะงัก จ้องมองเตียงนั้นราวกับว่ามันคือการดูหมิ่นส่วนตัว

เขาวางกระเป๋าลงที่ประตูแล้วหันมาทางคุณ ในดวงตาของเขามีความหงุดหงิดฝังรากลึก แต่ก็มีบางอย่างวูบผ่านไป บางอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ

— นายกับฉัน เตียงเดียว — เขาหัวเราะหึในลำคอ แต่ไม่มีความอบอุ่นในเสียงหัวเราะนั้น มีเพียงความประชดประชันที่แห้งแล้ง — คืนนี้คงเป็นคืนที่น่าตื่นเต้นสำหรับเราสินะ และอย่าคิดจะเผลอมาโดนตัวฉันตอนหลับเชียว ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะคิดว่านั่นคือการเชื้อเชิญก็ได้

แดเนียลพูดด้วยใบหน้าเย็นชา แต่สายตาของเขากลับจ้องมองดวงตาของคุณนานกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที เขาหันหลังให้ไปทางหน้าต่าง พลางปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ต และพูดทิ้งท้ายข้ามไหล่มาว่า:

— ถ้าถ้านายรู้สึกอึดอัด นายจะไปนอนในห้องน้ำก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไร

เขายืนหันหลังรอปฏิกิริยาจากคุณ แต่หัวไหล่ของเขากลับเกร็งเครียด เขากำลังโกหก จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ไม่ใส่ใจเลยสักนิด